The muddy waters of Cambodia
Been there: Banlung, Ratanakiri province (Noordoost Cambodja).

Done that: Gezwommen in extreem helder kratermeer, dat geheel wordt omringd door jungle. Edelsteenmijnen bezocht en watervallen bekeken.

Ik begin eraan te wennen dat de wegen in Cambodja over het algemeen minder indrukwekkend zijn dan de uitzichten, maar mijn laatste ritje was wel extreem. Ik had natuurlijk ook beter moeten weten toen ze me waarschuwden dat de weg erg slecht zou zijn. Normaal zeggen ze namelijk dat de weg goed is en dan is hij matig tot slecht. Deze weg was dan ook verschrikkelijk! Hobbelig, kronkelig en vooral erg modderig. Maar ik moest en zou de edelsteenmijnen zien. En gezien heb ik ze. Wat zeg ik? Ik belandde bijna met motorfiets en al in eentje. En dat was verre van de eerste keer dat ik samen met mijn bestuurder het ding uit de derrie moesten trekken.

Helemaal onder de modder kwam ik dan ook op de plaats van bestemming aan, waar ze bezig waren edelstenen te zoeken. Gelukkig waren de werkers daar er net zo erg aan toe (wat wil je als de hele dag in de modder zit te graven?). Toen ik vervolgens ook nog een cambodiaans woordgrapje maakte, waar ze hier dol op blijken te zijn, onthaalden ze me helemaal enthousiast.



En toen kwam de terugweg. Ik zag er al tegenop, maar toen ik in een waterval ook nog mijn slippers verloor, zonk de moed me helemaal in de... o nee ;). Ik zag mezelf die hele hellentocht al op blote voeten maken. Wat een geluk dat ik toevallig een man die ik een dag eerder had ontmoet tegenkwam, die een extra paar slippers in zijn auto had liggen. Moet ik jullie alweer vervelen met een happy end. Om het nog beter te maken vertrek ik over 1 1/2 uur naar de stranden van Cambodja, met vele onbewoonde eilanden nabij de kust. Hierover wordt gezegd: Vergeet het ideaal van "The Beach" in Thailand, het bestaat niet. Maar het zou wel eens kunnen bestaan in Cambodja.

To be or not to be...a tourist.
Phnom Penh - Nog voordat ik 's ochtends - of 's middags of 's avonds- een voet buiten mijn hotel kan zetten word ik al belaagd door minimaal 3 moto's (motorbike met bestuurder) die me een ritje aanbieden. "Hello lady! Motorbike?". Ook al wil ik alleen even naar de overkant van de straat. In het geval dat ik niet naar de overkant van de straat wil herhaalt dit ritueel zich om de paar meter. En dat terwijl ik toch zo mijn best doe om me als een local te gedragen. Zo eet ik Darian -fruitsoort en plaatselijke delicatesse die zo erg stinkt dat de meeste hotels verbieden om het mee te nemen naar je kamer-, gebruik ik geen toiletpapier en spreek zelfs een aardig mondje Khmer (toch zeker 3 woorden). Maar dat alles mag niet baten, ze lijken nog steeds door te hebben dat ik geen local ben...

Toch heb in een stad als Phnom Penh wel het gevoel dat ik -welliswaar in de hoedanigheid van toerist- nog enigszins deel uit maak van de maatschappij. Mensen weten wat ze aan je hebben en wat ze van je willen (meestal: je een of ander aansmeren of hun Engels oefenen). Iets wat veel minder het geval is op het moment dat ik me in minder toeristische omgeving beweeg. Daar staren mensen je echt aan en na en willen ze weten hoe het toch komt dat je zo'n andere ogen hebt (wat dan wel weer grappig is, en het moet ook wel raar voor hun zijn, alle Cambodianen hebben immers allemaal dezelfde kleur ogen).

De paradox is dan ook dat je meer toerist lijkt te worden naarmate je je in minder toeristische omgeving begeeft. De enige wijk waar ik echt een local kan zijn is in de plaatselijke backpackersghetto. Daar is het eten aangepast aan de westerse smaak, hebben de eettentjes gedempt licht en de wc's toiletpapier. Bovendien staart niemand me daar na en hoef ik niet na elke stap een of ander aanbod af te slaan. Jammer alleen dat je er weinig meekrijgt van het echte leven in Phnom Penh. Dan maar een toerist zijn...

Volgende bestemming: Up the Mekong! Eerst per bus naar Kampong Cham en vervolgens per boot naar Kratie. Belangrijkste bezienswaardigheid aldaar: De Zoetwaterdolfijn (Irrawaddy Dolphin).
The long and bumpy road
Reizen in Cambodia.. De Busreis van Bangkok naar Siem Reap, nabij de Angkor tempels, zou 10 uur zijn. Reistijd inschatten blijkt echter niet de sterkste kant van de Cambodianen. Na 16 uur kwamen we aan op de plaats van bestemming, volledig gaar en beurs van alle bulten. Het eerste deel van de reis deelde ik de achterbank van een minibus met een Duits stel dat schijnbaar probeerde hun roes uit te slapen. Zolang ze alleen over elkaar heen hingen vond ik dat geen probleem, maar toen een van de twee knikkebollend op mijn schouder landde en met een kegel mijn kant uit begon te ademen, werd het me echt even teveel en heb ik hem subtiel doch dringend richting zijn vriendin geduwd. Ze mag me dankbaar zijn.

Vanaf de grens zouden we per touring car verder gaan, maar niet voordat we op verschillende plaatsen steeds minimaal een uur moesten wachten en twee keer over moesten stappen naar andere bussen. Maar toen was ik dan toch eindelijk in Cambodja!

Zolang het licht was compenseerde het uitzicht van primitieve dorpjes, zwaaiende kinderen, vissende cambodianen en hele dorpen die zich voor een tv schaarden, enigszins voor de beroerde staat van de weg. Na zonsodergang was er echter weinig meer te zien. Temeer aangezien het licht in de bus ook uitbleef voor het geval mensen zouden willen slapen.. Mij leek dit schier onmogelijk, totdat bleek dat de chauffeur van een andere bus hier absoluut geen moeite mee had gehad en we zijn bus uit de greppel moesten trekken. De meeste van mijn reisgenoten grepen deze welkome afwisseling gretig aan om nog even wat spectaculaire vakantiefoto's te maken. Een bizar tafereel...

Genoeg bus voor mij voorlopig. Van Siem Reap naar Battambang besloten ik en mijn Turks/Britse reisgenootje dan ook voor de boot te kiezen. Op het dak van een boot door beschermde waterlanden en drijvende dorpjes varen beviel stukken beter. Temeer omdat dit een van de meest 'scenic' routes in dit land heet te zijn.

Rest ons nog een ander vervoermiddel: de trein. Morgen gaan we daarmee richting Pnohm Pehn met een tussenstop in Pursat, vanwaaruit we een drijvend dorp zullen bezoeken dat 2 tot 7 kilometer verderop ligt, al naar gelang de stand van het water... Da's is nog eens een goed excuus om te laat te komen ;).
Fear and Loathing in Bangkok
De Lonely planet waarschuwt er al voor, maar aangezien ik die dingen amper lees ben ik toch in een typische tourist trap getrapt.

Het gaat zo: Bij de ingang van een tempel staat een Thaise meneer die je vertelt dat die tempel vandaag gesloten is, maar dat hij je voor heel weinig geld langs een paar andere tempels kan leiden. (Bij mij: Vandaag is een public holiday, en ik heb veel geluk want alle tempels zijn vandaag gratis te bezichtigen, bovendien is er in twee iets speciaals te zien, dus daar moet ik eerst snel naartoe en daarna kan ik deze altijd nog komen bekijken. Hij geeft me ook nog tips over welke taxi (tuk tuk) te nemen en wat maximaal te betalen). Daarna neemt de tuk tuk je op sightseeing tour door de stad, hij vraagt of je het goed vind om ook even langs een winkel te gaan, want daar krijgt hij gratis benzinebonnen. Je hoeft er niks te kopen alleen even naar binnen te gaan, maar als je eenmaal binnen bent oefent de verkoper wel een subtiele druk op je uit en reageert zichtbaar teleurgesteld als je niks koopt.

Bij een van de tempels begint een man een vriendelijk praatje met me en vertelt me tussen neus en lippen, als mijn chauffeur even naar de wc is, een manier om goedkoop, snel en gemakkelijk veel geld te verdienen. Je koopt belastingvrij juwelen in met je creditcard en laat ze direct naar Nederland verschepen, daar verkoop je ze voor het dubbele aan juweliers en binnen no time ben je duizende dollars rijker. Hij heeft het zelf ook gedaan. Er komt ook 'toevallig' een Fransman voorbij die het ook heeft gedaan en zijn aankoopbewijs laat zien (vond ik al een beetje vreemd, maar a la, het is een Fransman, die lui *zijn* ook vreemd). Later wordt ik inderdaad ook nog even bij zo'n juwelierszaak gedropt alvorens nog een andere tempel te zien te krijgen (for free). Die Thaien zijn wel erg vriendelijk en zichtbaar trots op hun cultuut, dacht ik nog (Oke, dat was misschien ook wel een beetje naief...)

Gelukkig is mijn zakeninstinct zo mogelijk nog minder ontwikkeld dan mijn postduiveninstinct, en dat wil wat zeggen, en zijn dit soort dealtkjes toch totaal niet aan mij besteed. Toen ik achteraf mijn verhaal namelijk heel trots aan Janessa en Sujit vertelde lachte hij me uit en vertelde me dat dit een van de meest voorkomende manieren van oplichterij in Bangkok is ('pagina 18 in de Lonely Planet'). Ze laten je betalen voor juwelen waar je nooit meer iets van terug ziet en tegen de tijd dat je je afvraagt waar die juwelen toch blijven is die juwelierszaak al lang weer opgedoekt. Toen ik het nalas vielen alle stukjes op hun plek en had ik even het gevoel in "The Game" te zitten. Ik had geen idee meer wie er nu wel en niet in het complot zaten. Kwam die Fransman toevallig voorbij, of was hij ook een pion in het spel?

Toen de film afgelopen was en een happy end bleek te hebben -ik was niet gezwicht voor hun mooie praatjes en heb wel allemaal tempels gezien die ik anders waarschijnlijk gemist zou hebben- was ik blij verrast dat happy endings in het echte leven een stuk leuker zijn dat in de meeste films.

THE END


I wouldn't wanna be anywhere else but here
Waaw. Just returned from paradise. Of iets wat er heel dicht bij in de buurt komt tenminste. Ko Samet is geweldig. Mooie witte stranden, palmbomen, heerlijk eten en drinken, massages van een half uur voor 100 Bt (2 euro) en, om het feest compleet te maken, een groep hele leuke mensen met wie ik een paar dagen ben opgetrokken.

De eerste avond leerde ik een Amerikaans meisje kennen, Janessa. De avond erna volgde Amit, een Israelische Ben Afleck look-alike & mijn held omdat hij extra voorzichtig reed toen ik achterop bij hem op de motor zat en me de rotsen afdroeg tijdens zonsondergang, Sujit, een Indiase jongen die in Amsterdam woont en Chris, half Amerikaans/ half Chinese Johnny Depp look-alike (mensen dachten *echt* dat hij het was, erg grappig).

Vanaf toen zijn we twee dagen als groep samen opgetrokken en gedurende de eerste dag voelde het meteen al heel vertrouwd en hadden we zelfs al een aantal inside-jokes. Uiteraard was er meer dan voldoende gesprekstof omdat je elkaar net leert kennen en allemaal een andere culturele achtergrond hebt. Stel je dit alles voor op een strand met van die heerlijke lounge-kussens en een watermeloen-coctail voor je neus en je komt een klein beetje in de buurt van wat ik bedoel. Ik begreep nooit iets van die Jehova's getuigen die langs de deur komen om je hun geloof op te dringen, maar nu begin ik een idee te krijgen. Als iets zo gaaf is, of jij gelooft dat iets heel gaaf is, wil je iedereen overtuigen om het ook te doen. Dus pas maar op, als ik weer terug ben...



Nu weer terug in Bangkok, met Jenessa en Sujit die morgen zuidwaarts gaan voor de Full Moon party. (De maan ziet er hier trouwens onzettend weird uit, hij lijkt wel 90 graden gekanteld). Voor mij gaat het echte avontuur nu beginnen. Het laatste plan is om naar Cambodja te gaan,ja dat was ook het oorspronkelijke plan, maar dat is uiteraard alweer een paar keer gewisseld. Maar: morgen ga ik een visum regelen. Ze probeerden me nog een alles in een pakket aan te smeren, 3 visa's in een keer en dan zou ik discount krijgen, maar dan moet ik de datums al vastzetten en dat zie ik niet zitten. Iedereen planned hier alles pas lekker op het laatste moment en dat wil ik niet opgeven voor een beetje discount. Wie weet bedenk ik me halverwege wel ;).

Eerste stop in Cambodja: Ankor Wat