A Tribe called Minority
Mistige bergen met in de meest prachtige vormen uitgesneden rijstterrassen in het uiterste noorden van Vietnam. Je kunt je maar moeilijk voorstellen dat ze niet gemaakt zijn terwille van hun schoonheid. Ze vormen bovendien een welkome afwisseling voor het drukke stadsleven in Hanoi. Want ook al is Hanoi een erg chamante stad, met smalle straatjes waar elke winkel min of meer hetzelfde verkoopt en het koopwaar wordt verlicht door een enkel bungelend peertje. Ze kan maar moeilijk concureren met de ongelofelijke schoonheid van het landschap rondom Sapa. En zelfs een gezaam'lijk kerstdiner met veel leuke mensen, lekker eten en gratis drank kan daar maar moeilijk iets aan veranderen.

Hanoi vs. Sapa





Na een nachtelijke treinreis naar Sapa, een dorpje gelegen tussen deze rijstterrassen, besloten we dus ondanks de kou en de mist, een tweedaagse trekking te boeken voor de dag erna, met een overnachting in een 'minority village'. (De Belg die ons deze trekking aanraadde dacht overigens dat 'minority' de naam van een stam was...). De trekking zelf was meer een wandeling, waarbij we wel moesten balanceren over de randen van rijstterrassen. En de uitzichten waren adembenemend.
We werden bovendien begeleid door de grappige 17-jarige Cham, die vloeiend Engels sprak, maar niet kon lezen of schrijven in haar eigen taal. Tja, dat is dus wat toerisme doet voor de mensen hier....



Na drie dagen rijstterrassen en etnische minderheidsgroepen in traditionele kleding, is het echter ook weer fijn om terug te zijn in Good Ol' Hanoi.
Want wat blijkt? Soms is reizen net als het echte leven. Met ups en downs, en dingen die kunnen gaan vervelen. Verder reizen is dan de ideale manier om daaraan te ontkomen.
Maar wat als het uiteindelijk ook gaat gelden voor het reizen zelf?

Aan mijn reisgenoten zal het in ieder geval niet liggen.

Hier zitten we in de nachttrein. Ik met Michelle en Berber aan de ene kant...


...en Ivo, Rob en James aan de andere.

Gedachtekronkels in de Mist
Waar het in Nha Trang nog geen strandweer was en in Dalat koud doch zonnig, is het weer vanaf Hoi An en noordelijker echt slecht (lees: koud en nat). Het lijkt Nederland wel! In het begin zat ik er niet zo mee, het heeft namelijk als voordeel dat de uitzichten er naar mijn mening mooier en myserieuzer van worden: Uit de mist opreizende bergtoppen achter waterige rijstvelden. Zoiets. Maar als je iets wilt ondernemen, ik noem een trekking of gewoonweg sightsee-en, maakt het die ervaring over het algemeen toch een stuk minder geslaagd en meer doorweekt. Zeker aangezien ik niet had gerekend, en dus niet gepakt, op dit soort weer. Zo zijn een paar gympen de enige dichte schoenen die ik bij me heb. Ze blijken niet alleen niet waterdicht, maar door gebrek aan grip ook niet geschikt voor wandelingen, of brommer-ritten, in de modder. Daar komt nog eens bij dat de steden hier ook niet echt op dit dit soort weer lijken voorbereid. Bijna alle cafe's en restaurants zijn open (in de zin dat ze geen deur of muur richting straatzijde hebben), en de kans dat je na een koude en natte dag in een lekker warm restaurant eindigt is dan ook gering. Een tochtende ruimte is aannemelijker.



Maar minder gemakkelijke situaties stemmen wel tot nadenken, en ik vind mijzelf meer in contact met mijn spirituele zelf (...). Waardoor ik de situatie waarin ik mij bevind eens ging analyseren. Nog geen week geleden was ik geneigd mijn eigen reisvoorkeuren op te geven om maar wat leuke mensen tegen te komen, en nu ga ik willens en wetens weg van andere mensen om te doen wat ik echt graag wil: in dit geval sightsee-en bij Tam Coc, beter bekend als 'het Halong Bay van de rice paddies'. Deze overpijnzing bracht mij tot de volgende voorzichtige conclusie: Kun je misschien wel pas echt vrij zijn als je behoefte aan sociaal contact is bevredigd?

Mijn God, ik lijk Carrie van 'Sex & the City' wel... Met ander weer zou ik denken dat het een zonnesteek was.
De dingen die ik niet deed
"Bruiloft bijgewoond in een hilltribe village."
"Adembenemende uitzichten gezien tijdens een bustocht door de Central Highlands."
Nee, dit is geen poging om jullie jaloers te maken. Het zijn verhalen die ik ook maar van anderen heb gehoord. En hoe interessanter de verhalen van andere reizigers, deste frustrerender is de gedachte dat jij dat ook had kunnen doen.
Terwijl ik overdag in een cafe in Nha Trang zat, omdat het geen strandweer was en er verder niks te beleven was, had ik ook bruiloftstaart (of het plaatselijke equivalent daarvan) in Kum Tom kunnen eten. En terwijl ik de trein naar een of ander nietszeggend dorp nam, waarbij volgens het ticket een verbod gold om "naast dingen als een explosief ontvlambare radio, verdovende middelen en dieren (live stock), een actief of dood lichaam (active or dead body) te vervoeren", had ik ook in een locale bus door de Central Highlands kunnen zitten.

Geruststellend is echter de gedachte dat er altijd mensen zullen zijn die gavere, spannendere of leukere dingen hebben gedaan dan jij. En dat ik destijds mijn eigen redenen had om het te doen zoals ik deed. Mijn reden om maar even 'the beaten track' te volgen was namelijk dat ik hoopte wat leuke mensen tegen te komen. En dat is gelukt! Beter nog: ik heb iemand gevonden waarmee ik samen van de toeristische route af kan wijken en die een digitale camera heeft. Waarschijnlijk kan ik jullie binnenkort dus met wat recente foto's verblijden!
Morgen gaan we een dagje met een brommer de Central Highlands in en daarna reizen we via Hue met de nachttrein naar Hanoi. Maar niet voordat we ons in Hoi An helemaal in zijde hebben laten kleden. Het staat hier namelijk bekend als 'Tailors Paradise'. En ja, zo'n beetje elke winkel is een tailor. Ik heb een aantal erg coole dingen gekocht. Het is gewelidig en verslavend en ik moet hier dan ook zo snel mogelijk weg!

Feest der herkenning
Loop je door de straten van Saigon, kom je allemaal bekenden tegen! Er is geen twijfel mogelijk: het grote 'hee-ik-heb-jou-wel-eens-eerder-gezien-maar-waar-ook-alweer?'-feest is begonnen. En waarschijnlijk wordt het alleen maar erger. Of beter al naar gelang persoon en situatie. In Vietnam reist iedereen namelijk of van noord naar zuid, of precies omgekeerd. Liefst met een open-tour ticket met 5 identieke stops.

Zo heb ik eergisteren de halve finale van de SEA Games voetbal gekeken met twee Ierse broers die ik eerder al eens in Angkor Wat was tegengekomen. Een spannende wedstrijd met een verrassend gevolg. Tot vlak voor het einde was het gelijkspel, maar uiteindelijk maakte Vietnam de Malysiers genadeloos in. Dat was voor de Vietnamezen reden genoeg om massaal met hun brommers en scooters de straat op te gaan en tot diep in de nacht rond te scheuren door de stad. Het resultaat was overweldigend. Ik heb echt nog nooit zoiets gezien! Het leek wel alsof iedere Vietnamees, jong zowel als oud, op een brommer zat! Iedere poging tot oversteken, normaal al bijna niet te doen, zou nu je reinste zelfmoord zijn geweest. Tot zover dus de Vietnamese manier van een feestje bouwen. Ben benieuwd waar ze mee op de proppen komen als ze de finale mochten winnen....

Maar zo nu en dan kom ik dus ook nog eens een nieuw iemand tegen. Laatst was dat een Nederlander. De eerste sinds Thailand. Dat was wel even wennen, om na een maand ineens weer Nederlands te praten. Ik had verwacht dat het geen probleem zou zijn agz. ik ook geen moeite heb met schrijven in het Nederlands. Maar praten blijkt toch net wat anders te werken. I.p.v. 'en toen' of 'daarna' zei ik telkens 'en dan' (and then). En ik hoorde hem hetzelfde doen. Erg grappig. Ben benieuwd hoe het over 6 maanden zal zijn...
A day in Viet Nam
En dan ben je ineens in Vietnam. En wordt je doodgegooid met georganiseerde Mekong Delta tours. De gemakkelijke, snelle, goedkope en mogelijkerwijs gezellige manier van reizen. En wat doe je dan? Dan kies je uiteraard voor de moeilijke, langzame, dure en potentieel eenzame manier van reizen, dat spreekt voor zich. Als ik in een air-con bus had willen zitten had ik wel een retourtje Lorette D'Almar geboekt.

Dus daar ging ik dan. Helemaal alleen met de local bus naar Cao Lanh, om aldaar een bezoekje te brengen aan het Rung Tram Forest, het voormalige hoofdkwartier van de Viet Cong in de Mekong Delta. Om daar te komen moest ik echter eerst naar Long Xuyen. Dat verliep allemaal vlekkeloos. Maar probeer dan maar eens duidelijk te maken dat je verder wilt naar Coa Lanh. De naam van de stad noemen werkt niet, want als je hem niet precies uitspreekt -en dit luistert echt heel nauw- hebben ze geen idee waar je het over hebt. Thank God for Lonely Planet!
Na wat misvattingen over en weer werd ik dan toch per moto naar de bus die richting Coa Lanh zou gaan gebracht, dacht ik... Halverwege werd ik namelijk in de middle of nowhere gedropt. De bus bleek naar Ho Chi Minh City te gaan en ik moest van daaruit maar een moto nemen naar Coa Lanh. Tja, weinig keus dan he?

Maar deze keer ging de reis wel helemaal naar Coa Lanh. En ik kreeg waar ik om vroeg: ik was volgens mij de enige toerist in het plaatsje. Dat leverde eerst Rattenvanger van Hamelen- taferelen op, toen alle kinderen in het aangrenzende dorp in een lange stoet achter me aan begonnen te lopen en om de drie seconden 'hallo' riepen.


Uiteindelijk eindigde het echter in een uitnodiging door een Vietnamese jongen en meisje (21) om 's avonds wat te gaan drinken. Aangezien het alternatief alleen op mijn hotelkamer zitten was, besloot ik om de uitnodiging aan te nemen. Nu weet ik dus eindelijk wat Vietnamese jongeren op een vrijdagavond doen: ijskoffie drinken met gebak en de SEA Games (de Aziatische variant op de Olympische Spelen?) kijken. Ze spaken zeer gebrekkig Engels, en mijn Vietnamees gaat vooralsnog niet verder dan hallo en dankjewel, dus echte gesprekken zaten er niet in. Maar ze waren zo vriendelijk en attent dat het al met al een erg leuke avond werd. Da's weer eens wat anders dan in een backpackerscafe rondhangen. En ja, we hebben ook emailadressen uitgewisseld.


Terzijde: Een populaire toeristische attractie in Cambodja en Vietnam is een bezoekje aan de Shooting Range. Even lekker ontspannen na een bezoekje aan de Killing Fields of de Cu Chi Tunnels. Bizar.
Zoete melk met brokken
Het lijkt erop dat Cambodjanen dol zijn op zoetigheid. Dessert-kraampjes doen dan ook goede zaken. Vanaf het moment dat je erop gaat letten ziet je ze echt *overal* en het is er altijd druk. Deze straatstandjes bestaan meestal uit niet veel meer dan een tafel of vitrine vol met metalen kommen, waarin een ondefinieerbare massa drijft. Het ziet er allemaal nog redelijk oke uit - hoewel niet echt heel smakelijk- totdat ze er met een lepel een portie uitscheppen om die in een bakje of zakje (take-away) te laten druipen om het geheel vervolgens af te maken met kokosmelk en gecrushed ijs met gecondenseerde melk. Op het moment dat je de kleverige, melkachtige substantie met brokken van de lepel af ziet druipen, is het moeilijk om allerlei associaties die niet echt bevorderlijk zijn voor de eetlust te onderdrukken.



De eerste hap is al niet veel beter. De smaak is oke, maar de structuur is even wennen. Glibberig met brokken is waarschijnlijk de beste omschrijving. Dat je geen idee hebt wat erin zit, maakt het er niet veel beter op. Na een aantal happen begint de structuur echter enigszins te wennen en kun je met een beetje geluk zelfs een aantal ingredienten herkennen. Dat kan banaan zijn, maar ook ei, rijst, bonen of gelly (zowel doorzichtig als zwart) zijn populaire ingredienten. Even doorbijten nog en dan begint het zowaar lekker te worden. Wat zeg ik? Verslavend lekker! Voor mij geen avond meer zonder Khmer dessert! Zolang het nog kan tenminste, want over een dag of twee vetrek ik richting Vietnam. Maar daar hebben ze vast allemaal andere lekkernijen.

Humor op z'n Khmers
Op veler verzoek, dan nu een aantal woorden over humor in Cambodja.

De Cambodjanen zijn een goedlachs volkje. Overal waar je komt wordt je vriendelijk onthaald met een enthousiast "hello!" en een brede glimlach. Het verbaast me dan ook niks dat ze dol zijn op grappen. Lolliger vond ik echter dat ze dol blijken op woordgrappen! Dat is tenslotte mijn specialiteit.

Zo schijnen ze het reuze grappig te vinden om de letters van woorden om te wisselen. Het meest bekende voorbeeld daarvan is om in plaats van 'Sok Sabaay?' (Hoe gaat het?), 'Saay Sabok?' te zeggen. Het zal inderdaad een afgezaagde grap zijn, maar dat zijn jullie van me gewend ;). Grote kans dat ik het voordeel van de twijfel krijg omdat ik een buitenlander ben en ze het gewoon leuk vinden dat je een grap kunt maken in hun taal. Hoewel, zelf maken ze ook almaar dezelfde grappen, en elke keer liggen ze weer net zo hard dubbel. Een ander voorbeeld. Om aan te geven dat iets hetzelfde is, of kost, zeggen ze 'Same same'. Als iets bijna hetzelfde is, maar toch net even anders zeggen ze 'same same, but different'. Nu is het de grap om als iets hetzelfde is, in plaats van 'same same', 'same same, but.... same' te zeggen. Ik weet niet hoe vaak ik deze grap al gehoord heb, maar elke keer lachen ze weer even hard, en ik lach uiteraard vriendelijk mee. Geen wonder dus dat ze ook mijn afgezaagde grap kunnen waarderen, in tegenstelling tot sommigen van jullie...