Life in Laos
Ik ben toe aan nieuw bloed! Na de afgelopen tijd min of meer samen te hebben gereisd met James en Michelle, voelde ik dat het tijd was om me weer even van hun los te weken. Want ook al is James nog zo'n goede sparringspartner en is Michelle erg gezellig en sociaal, samen reizen kan ook wel erg intensief zijn. Zeker na een 3 daagse trekking door de jungle in Noord Laos (back to basics met varkens die je drollen achter je opruimen...), waarbij je bijna constant op elkaars lip zit.



Probleem was echter dat we nog steeds min of meer dezelfde reisplannen bleken te hebben. Ik besloot dus dat ik het toeval maar een handje moest helpen en een dag eerder naar Vang Vieng terug moest reizen. Dat werkte. In de bus naar Vieng Viang raakte ik al meteen aan de praat met Ryan, een Canadees. We bleken veel dezelde interesses te hebben en de 7 uur durende busreis vloog voorbij, onderweg genietend van het overweldigende uitzicht van dramatische rotsen in de vreemdste vormen.

Tot mijn blijde verrassing bleek Ryan ook dol te zijn op grotten. Ik besloot van de gelegenheid gebruik te maken om hem over te halen om een grot in Vang Vieng te gaan verkennen, die ik de vorige keer gemist had omdat ik niemand had kunnen vinden die mee wilde.

Gewapend met zaklampen, reserve batterijen en water gingen we de volgende dag op avontuur in de 'Slapende Grot'. Het was alsof je een andere wereld binnenging, met het gedrup van water in de ondergrondse rivier als enige geluid. We wroetend door de modder waar je soms tot je enkels inzakte en zwommen over stukken waar het water te diep was om te lopen. Onderweg lieten we slippers en pijlen op de grond achter om niet te verdwalen. Ondanks het prachtige zicht van glinsterende wanden en druppende stalagtieten knipten we af en toe onze lichten uit en probeerden we in het donker de weg te vinden. Dat eindigde echter elke keer in een botsing met de muur en hard gelach. Met onze lichten aan konden we de weg terug echter gemakkelijk vinden. Zelfs terwijl, in navolging van 'Klein Duimpje' (of was dat Hans en Grietje?), iemand Ryan's slippers had weggehaald.



Terug in Vang Vieng kwamen we vervolgens David tegen, die ik nog uit Hanoi kende. We besloten met z'n drieen wat te gaan eten en dat bleek zo gezellig dat we de hele nacht op het dakterras van het restaurant hebben zitten kletsen. Uiteindelijk kwam het personnel ons zelfs dekens brengen en zijn we daar maar blijven slapen om 's ochtends op precies dezelfde plek als waar we 's avonds ons avondeten hadden genoten, te ontbijten.

Wat verandering van spijs al niet voor je kan doen.

Hemels Laos
Ergens onderweg moet ik gestorven zijn, want dit is hemels! Maar wat wil je ook met een 22 uur durende busreis van Hanoi (Vietnam) naar Vientienne (Laos). Natuurlijk niet in de beloofde van alle gemakken voorziene aircon bus, maar in een krakkemikkig geval zonder airconditioning en zonder 'declining seats'... Ach, what's new?



Ik zou dus, gezien mijn voorbeeldige gedrag gedurende mijn leven, niet verbaasd zijn als zou blijken dat ik in de hemel ben beland. Ware het niet dat ik daar niet in geloof... Dat laat dus maar een mogelijkheid over: dat dit Loas is en ik een nieuwe religie heb gevonden. Of zoals iemand anders zei: 'Als ik na mijn dood de keuze zou krijgen om naar de hemel te gaan of naar Loas, zou ik voor Laos kiezen.'

Laos, met haar 'limestone' bergen vol met grotten, lagunes en torquoise rivieren. Haar gezellige lounge-cafeetjes, vriendelijke bevolking en niet te vergeten cappucino en kaas! Ik zou willen dat ik met een origineler standpunt op de proppen kon komen, maar net als iedereen voor mij moet ook ik toegeven dat Laos geweldig is. Een groter contrast met Vietnam is moeilijk denkbaar. Geen toeterende brommers, geen opgefokte verkopers en geen bewolking, maar in plaats daarvan een strakblauwe hemel met stralende zon!



Maar... hoe kom ik hier ooit weer weg? Het is hier zo heerlijk dat mensen de neiging hebben eindeloos te blijven hangen. Hun dagen al dobberend in een autoband op de rivier slijtend. Ik ben van plan om morgen verder te reizen naar Luang Prabang, maar dat zeg ik nu al een aantal dagen...


Pics!!
Hehe... Eindelijk heb ik foto's! Het is een beetje mosterd na de maaltijd, maar ik heb ze toch bij de artikelen geplakt waar ze bijhoren. Om het jullie wat gemakkelijker te maken, heb ik de oudere foto's hier nog een keer op chronologische volgorde gezet, zodat jullie niet door die hele tekstbrij heen hoeven te scrollen/ klikken.

Ladyboys in Bangkok (Thailand)


Janessa en ik in 'paradise' (Ko Samet, Thailand)


Gem mining in Ratanakiri province (Noordoost Cambodja).


Khmer desserts


Rattenvanger van Hamelen taferelen in de Mekong Delta (Vietnam)



One in 2004
Tot even voor twaalven dacht ik dat ik me er maar gewoon bij neer moest leggen dat oudjaar vieren nu eenmaal het leukste is met je eigen vrienden, en dat deze avond dit jaar niet meer dan een slap aftreksel hiervan zou zijn. In een poging er dan maar het beste van te maken zijn we 's middags naar een voorstelling van de Water Puppets gegaan en 's avonds gaan uit eten in een chique vegetarisch restaurant (niet eens mijn voorstel). Het eten daar zag er op papier allemaal erg goed uitzag, maar in realiteit viel het helaas nogal tegen. Zoutloos en smakeloos.
Na het eten zijn we de straat op gegaan, in de veronderstelling dat de Vietnamezen Tet (op 22 januari) vieren, en dat er dus niks te doen zou zijn. Maar niets is minder waar! Er was een enorm concert gaande, midden op straat. Verschillende Vietnamese boybands deden erg hun best om het publiek, dat bestond uit Vietnamese meisjes en jongens, te entertainen. Iets waar ze verbazingwekkend goed in slaagden. Zelfs alle boys gingen helemaal uit hun dak. Het zal het onbreken van een machocultuur wel zijn...
Toen ze op een gegeven moment Abba's 'Happy Newyear' zongen, kwam ik zelf zowaar ook even helemaal in de nieuwjaarsstemming. Totdat Michelle erachter kwam dat haar telefoon en geld uit haar zak was gestolen, tewijl we in het publiek stonden. Dat zorgde wel voor een demper op de feestvreugde en toen zijn we maar wiskey gaan drinken op onze hotelkamer. Ook leuk.

Al met al best een geslaagde avond. Maar ook maar een van de velen. Dat is iets waar ik me hier wel erg bewust wordt. Dat kerst en oud en nieuw eigenlijk niet veel meer zijn dan een goed excuus om feest te vieren, en dat er thuis veel te veel ophef over wordt gemaakt. Voornamelijk wat betreft voorbereidingen. Maar ik weet nu al dat ik er volgend jaar weer net zo hard aan mee zal doen. En ik kan me er nu al op verheugen. Gelukkig nieuwjaar allemaal!