Fool Moon
Ko Pa-Ngan. Het eiland dat bekend staat om haar Full Moon Party's. Maar ik ben er tijdens Black Moon.

Een oude Thais-Chinese meneer met lang grijs haar neemt me mee uit eten. Onder het mom dat hij graag met me praat omdat hij zodoende zijn Engels kan oefenen ratenlt hij maar door, terwijl ik ondertussen van de door hem voorgestelde cattle-fish prik. Ik luister met een half oor. Totdat hij schijnbaar vanuit het niets David Bowie noemt. Heeft hij mijn aandacht toch weer even te pakken.

Dan harde beats en dansende mensen op het strand. Wat een vreemde plek is dit. Tropisch vakantieparadijs en tegelijkertijd thuis voor het uitschot der samenleving. Wat in de gewone wereld niet wordt geaccepteerd wordt hier gecelebreerd. De ironie wil dat niet Cambodja of Vietnam, maar Thailand me een cultuur shock bezorgt. Het is echter niet de Thaise cultuur die shockeert, maar de westerse.

Toch ben ik hier zelf ook gekomen om te feesten. En een avond later meng ik me dan ook zonder al te veel moeite in het feestgedruis. Op blote voeten dans ik de hele nacht in het zand op de beats van house en techno. Zelf deel uitmakend van een cultuur die ik een avond eerder nog verafschuwde...
"Do you think that's air you're breating?"
Geluiden klinken harder dan ik gewend ben en het is onmogelijk om de richting waaruit ze komen te localiseren. Ik voel me vreemd. Vederlicht, maar tegelijkertijd voel ik een zekere druk op mijn oren. De wetten der natuur werken hier net even anders. Ik kijk om me heen. Wat is het hier prachtig! Vreemde wezens omringen me, in een constante interactie met elkaar en soms ook met mij. De meest fantastische geometrische vormen en onaards heldere kleuren, gehuld in een blauwige zweem. Een andere wereld. Op dat moment dringt de vraag zich op: Is dat wel lucht wat ik adem?

Dan wordt alles wazig. Ademen wordt moeilijker totdat het uiteindelijk helemaal niet meer lukt. Ik voel een lichte paniek opkomen en het lukt me net op tijd om het 'out-of-air'-teken te maken. Dan draait mijn duikbegeleider de kraan van mijn luchtfles weer open en gebaart me mijn duikbril te legen. Ik heb de oefening met succes doorstaan en mag me een gecertificeerd duiker noemen. Klaar om ook de onderwaterwereld te gaan ontdekken!
Are you experienced?
Of je hier ook gecopieerde versies van de Lonely Planet kunt vinden. "In Cambodja en Vietnam worden die namelijk op elke hoek van de straat aangeboden", voegt hij er casual aan toe. Ik heb dus met een ervaren reiziger van doen, en aangezien ik ook van plan ben om in die landen te gaan reizen vraag ik hem hoe hem dat is bevallen. Even blijft het stil, en terwijl hij in de verte staart antwoordt hij: "Het was hard werken...". Mijn admiratie had niet groter kunnen zijn, ik besluit hem verder maar met rust te laten. Hij is vast erg moe.

3 maanden later terug in Bangkok blijk ik zelf ook het respect van beginnende reizigers af te dwingen. Alles willen ze weten. Ik vertel honderduit, terwijl zij ondertussen al mijn tips en adviezen neerpennen en als waarheden aannemen.

Ik ben nu zelf dus ook een ervaren reiziger, en kan met een gerust hart gaan genieten van mijn welverdiende rust. Op de eilanden in Zuid Thailand bijvoorbeeld. Het was immers hard werken...
My little Mahaxai
Een stipje op de landkaart. Blind geprikt. Mahaxai. Stoffige straten, gotische bergen die als donkere reuzen uit het rode stof oprijzen, Redbull en waterbuffelo. Het doet ietwat denken aan Mexico. Welke tijds- en ruimteloep heeft ons hier doen belanden?



Het enige wat de Lonely Planet over onze nieuwe bestemming te zeggen heeft is dit: 'mocht je per ongeluk in Mahaxai standen, dan is er een heel basic guesthouse'. We moesten 3 keer langs dit 'guesthouse' lopen voordat ons duidelijk werd dat dit verlaten spookhuis ons nieuwe logeeradres zou worden. Maar aangezien we de enige bezoekers waren, hebben we het hele paleisje voor onszelf, inclusief balkon met uitzicht op het dorpsleven.

Dagen gaan voorbij van zwemmen in de rivier, tekenen op Ryan's visitekaartjes, expedities naar bergen die we nooit bereiken en nachtelijke trekkings. Onderwijl filosoferen we over.. ja over wat eigenlijk? Het leven, het universum en alles? (Ja, inderdaad, ik lees Douglas Adams).

Totdat ik op een dag terug in de kamer kom en Ryan verward, en onder de rode bultjes, in bed ligt. Lonely Planet opengeslagen op de pagina met ziektebeelden en een verslag van zijn toestand in zijn dagboek gekrabbeld. Tijdens een bezoekje aan het ziekenhuis, dat hij later zou omschrijven als zurig ruikend en met bloederige watjes over de vloer verspreid, krijgt hij een stapel pillen mee. Twee maal daags 2 grote roze tabletten, 2 kleine roze pilletjes uit een anonieme pot, 2 witte (paracetamol?) en twee ronde groene (vitamine C?) pillen is het devies.

Geen betere plek om uit te zieken dan de 4.000 eilanden in het uiterste zuiden van Laos. Duizenden kleine eilandjes drijven hier in de Mekong.



We wassen ons in de rivier en er is in de wijde omtrek geen internetcafe te bekennen. Maar de charme van deze plek is tegelijkertijd ook haar zwakte. Net als iedere vorm van beschaving, is ook gedegen medische hulp hier ver te zoeken.

Dan stijgt Ryan's koorts tot 39,5 *C. Ondanks dat hij geniet van de recreationele bij-effecten van zijn koorts, maken we ons toch wel wat zorgen. En dan lijkt Bangkok ineens wel erg ver weg.... De dag erna is zijn temperatuur gelukkig weer normaal en na een paar dagen lijkt hij genezen van wat achteraf waarschijnlijk rode hond of de mazzelen waren. Gezond en wel stort hij zich momenteel op zijn laatste project: een menselijke katapult in de Mekong. En ik, ik ben weer terug in Bangkok! Heerlijk. Hallo beschaafde wereld!