In de Ban van het Meer
De Duitse Benjamin komt er al voor de 10e keer en ook dit jaar brengt hij zijn 3 weken vakantie weer hier door. Hij raakt maar niet uitgepraat over deze plek. Over hoeveel energie hij ervan krijgt en hoe hij ernaar kan verlangen als hij thuis is.

Hij laat ons een stapel foto's zien. "Alleen van deze plek" want ergens anders hoeft hij niet naartoe. En eerlijk is eerlijk, het is ook een heerlijke plek. Midden in de jungle met uitzicht op het lager gelegen, in een vulkaankrater gevormde, Maninjao meer. Waar de hemel zich van het ene op het andere moment kan transformeren van stralend blauw met zachte stapelwolken die op de toppen van de omringende bergen balanceren, naar een allesomhullende mist waardoor je alleen de dichtstbijzijnde bomen nog ziet. Gevolgd door tropische regen. Het is dezelfde plek, maar elke keer met een totaal andere atmosfeer. En elke keer even indrukwekkend.
Ook een wandeling in de omringende jungle is een onvergetelijke ervaring. Als de oude man in het bos met kundige handen de botjes van mijn gekneusde teen weer op hun plaats zet, ben zwaar onder de indruk. En als ik na de wandeling alle bloedzuigers van mijn enkels heb verwijderd en met bebloede benen achterblijf, heb ik het gevoel echt mee te draaien in de kringloop van het leven.

Maar ondanks de geweldigheid van deze plek zou ik er geen 3 weken kunnen blijven. Al ben ik altijd rijkelijk gefascineerd door mensen die dat wel kunnen. Die een plek hebben gevonden die ze zo geweldig vinden dat ze er elke keer weer naar terug komen. De rest van de wereld interesseert ze niet meer, deze plek is het.
Ik vraag me dan wel eens af of er voor mij ook zo'n plek zou zijn. En of ik hem ooit zal vinden. Bij elke geweldige plek denk ik namelijk altijd: 'maar wat als een andere plek nu NOG gaver is?' Maar dat zegt waarschijnlijk meer over mij dan over die plek...

De Macht van de Media
Sumatra is magisch. Maar kranten koppen: "Vliegtuig crasht op Mt Sibayak", "Oorlog In Atjeh", "Overstoming Bukit Lawang", "Bom op Bali", "SARS...", "vogelgriep...", "verkiezingen..". En alsof dat nog niet genoeg is voert de regering ook nog eens een stenger visa-beleid in.

In het westen volgen we dat allemaal nauwgezet en komen we al snel tot de conclusie dat de situatie in Indonesie 'erg onstabiel' is en dat we het land misschien maar beter even links kunnen laten liggen als vakantiebestemming.
Daarbij vergeten we echter dat de afstand tussen Atjeh en Bali even groot is als de afstand tussen bijvoorbeeld Ierland en Zuid Italie. Je kunt ons dat echte amper kwalijk nemen. Het heet allemaal Indonesie en in Europa zijn we nu eenmaal gewend aan landen van minder grote omvang.

Het resultaat wordt er echter niet minder schrijnend om. Er zijn amper toeristen in Indonesie. Toen ik laatst een cola kocht bij een winkeltje bij Lake Toba, Sumatra's grootste toeristische trekpleister, vertelde het meisje dat er werkte me dat ik de eerste klant was in twee weken. Ze maakte zich zorgen over hoe ze op deze manier de huur voor haar winkel moest betalen. En ze is verre van de enige. Mensen zitten dagenlang voor hun winkel te wachten op toeristen die er niet zijn en houtbewerkers slijten hun dagen werkend aan beeldjes die niemand koopt. Zoals zo vaak is de gewone man er dus weer de dupe van. Maar daar lees je nou nooit eens iets over, in de krant.
Maar hoe ziet het er daar nou uit?
Nou, zo dus:

In Hanoi (Vietnam)



Rondom Sapa (Vietnam)





In Laos

Net gearriveerd


Tubing the river


Rondom Vang Vieng






In Noord Laos


4000 eilanden, Zuid Laos


Birokrasi bij Imigrasi
Na 3 weken relaxen op de eilanden in Zuid-Thailand, waar een dag uit niet veel meer bestond dan opstaan, ontbijten op het strand, een duik in de zee, wat lezen in de schaduw, volleyballen met de locals, de zonsondergang kijken en socializen met medereizigers (hoe prop je het allemaal in een dag vraag je je af, lukte dan ook vaak niet wat er op neer kwam dat ik volleyballen en de zonsondergang kijken moest combineren), is het drukke stadsleven en de nog drukkendere hitte van Penang wel weer even wennen. Ook dingen moeten regelen valt wat tegen.

Maar aangezien mijn volgende bestemming Indonesie is kom ik er toch niet onderuit om een visum voor dat land te regelen. Dat betekent met de bus naar de ambassade, waar ik erachter kom dat men behalve mijn paspoort en voldoende cash ook een kopie van mijn creditkaart en een ticket het land in en uit wil zien. Het land uit was ik op voorbereid, maar waarom willen ze in godsnaam een ticket het land in zien? Waar denken ze dat ik dat visum voor ga gebruiken als ik niet het land in ga? Mijn mede-slaapzaal genoten (een vriendelijke oude Amerikaan met een lange grijze baard en een Engelsman die is getrouwd met een Indische vrouw, maar wiens visum is verlopen en die nu in afwachting op beter weer in Engeland zijn tijd hier al drinkend doodt) vertellen me dat ik op deze manier al een beetje kennis kan maken met hoe het er in Indonesie aan toe zal gaan. Joy! Ik kan niet wachten.

Na een serieuze overweging om mijn plannen dan maar om te gooien en naar India te gaan (als ik dan toch bureaucratisch gezeur krijg kan ik het maar beter meteen goed doen) besluit ik toch maar bij mijn oorspronkelijke plan te blijven en een bootticket naar Medan (Sumatra) te kopen. Daarmee ga ik straks weer naar de ambassade voor poging 2. Ben benieuwd of het me vandaag wel gaat lukken.