Feels like comming home


Terug in Nederland lijkt Azie ineens heel ver weg. Veel verder dan de 15 uur vliegen van Den Pasar naar Amsterdam, en zeker ook veel verder dan de 4 dagen die zijn verstreken sinds ik er was. Misschien zelfs verder dan de vele kilometers die die witte stranden en zwarte vulkanen daarwerkelijk van hier verwijderd zijn.

Op de automatische piloot doe ik weer de dingen die ik in de 6 jaar in Utrecht, voordat ik weg ging, ook deed. Op die periode is een half jaar zo kort dat het lijkt alsof ik nooit ben weggeweest. In de supermarkt loop ik zonder na te hoeven denken van de broodafdeling naar de pakken melk. Alles staat nog op precies dezelfde plek. En ik maar denken dat het marketing-policy was om alles zo nu en dan helemaal om te gooien, zodat je als consument weer moet zoeken naar je artikelen en zodoende allemaal dingen ziet (en koopt) waar je normaal langs zou lopen. Niet dus. Alles is nog precies hetzelfde. Net als in de rest van de stad. Rumoerige studenten op terrasjes, huppelkutjes met mobieltjes en gelikte zakenlui tijdens hun lunchpauze, ze zijn er allemaal nog gewoon.

De stad zelf brengt allemaal herinneringen terug uit wat soms een ander leven lijkt. Mijn studententijd en de tijd bij de NCRV. De tijd voordat ik op reis ging. Maar tegelijkertijd lijkt het wel gisteren dat ik mijn reis hier plande. En nu ben ik alweer terug. Was dat het dan? Waar is de tijd gebleven? Onvermijdelijk hoor ik mezelf dezelfde vraag stellen die iedereen anders me ook stelt: "En nu?". Vanaf de stranden in Indonesie zag mijn terugkomst er toch heel wat rooskleuriger uit. Even bijkomen terwijl ik een uitkering zou genieten, de zomer al zandcarvend doorbrengend en daarna eens rustig op zoek naar een serieuze baan. Om daarna zo snel mogelijk weer weg te kunnen natuurlijk. Maar zoals zo vaak werkt de werkelijkhied niet echt mee. Zo krijg ik misschien geen uitkering en is het zandcarven ook nog niet zeker. Dat zou inhouden dat ik zo snel mogelijk gewoon weer aan het werk moet. Misschien moest ik dat dan maar gaan doen in een andere stad... Berlijn of zo.


Dit is het einde
Zoooo...Dat was het dan. Mijn Groote Reis. Bijna voorbij. Over een paar dagen ben ik gewoon weer thuis.

Het naderende einde zie ik met gemengde gevoelens tegemoet. Het is zo snel voorbij gegaan! En er is hier nog zoveel meer te zien en te doen. En het is hier ook zo heerlijk.
Mijn laatste dagen breng ik door op de tropische eiland idylles van Lombok, de Gilies. 3 kleine eilandjes omringd door witte stranden en ongelofelijk helder water vol met de prachtigste vissen, reuzeschildpadden en zelfs haaien. En elke avond verse vis op het menu. Wat ga ik dit missen!

Maar een andere kant van mij wil ook wel weer terug. Niet meer elke paar dagen mijn rugzak in te hoeven pakken om verder te reizen. Niet op elke plek weer opnieuw moeten beginnen en op zoek moeten gaan naar leuke mensen. Lekker terug naar mensen waarvan ik wEEt dat ze leuk zijn. Afspraken maken waar ik me op kan verheugen. Anoniem over straat kunnen lopen zonder dat iedereen constant wil weten waar je naartoe gaat. Thuis in mijn eigen huis, met mijn eigen platenverzameling. Eten op m'n eigen balkon. Bruinbrood met kaas en tomaat. Borrelen in Springhaver. Ik kan niet wachten!
Ik kom weer naar huis!


Almost Famous
Een middagje kettingen rijgen met een stel plaatselijke punkers kan zomaar een balletje aan het rollen brengen en je van het toeristische circuit regelrecht in het hart van de locale punkscene kattepulteren.

Het overkwam mij toen ik via een stel straatjongens in Jogja, dat ik meehielp met een bestelling die ze hadden binnengekregen (50 kettingen voor 10 Euro), de Amerikaanse Hardcore punkband R.A.M.B.O. op het spoor kwam, die ik vervolgens zou vergezellen op hun toernee door Java.
Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik de band zelf na een optreden wel gezien, en vooral ook gehoord had. Iets wat echter veel minder gold voor de locale bands, het publiek en de hele 'scene'.
De band reageerde erg enthousiast op mijn plan om hun op hun tour te vergezellen en na vriendschap te hebben gesloten met Ari, de jongen die alles voor hun regelde in Indonesie, zag ik mij bovendien verzekerd van vervoer, een slaapplaats in hetzelfde huis als de band, en een aantal toeristische uitstapjes samen met de band.
Zelf ook zanger van een locale punkband was Ari bovendien goed op de hoogte van de locale muziek. Op een tocht langs winkels die tweedehands (cassette)bandjes (!!) verkopen kwam ik een aantal erg leuke locale bands op het spoor. Ik kan nu dus ook meepraten op muziekgebied in Indonesie en heb zelfs mijn favoriete band: Seek Six Sick, die, zowel wat muziek als wat motoriek van de zanger betreft, duidelijk de invloed van Joydivision laat zien.

Elk optreden van R.A.M.B.O. was een ervaring apart, maar hoogtepunt was toch wel het optreden in Jakarta. Daar speelde R.A.M.B.O. in een soort van sloppenwijk, op een betonnen voetbalveldje temidden van de woonhuizen. Alle omwonenden kwamen, nieuwsgierig naar dit spectakel, uit hun huizen en zorgden voor een zeer gevarieerd publiek, dat behalve uit punkers nu ook uit moeders met kinderen op hun arm, tandeloze vrouwtjes en veel kinderen bestond. En achteraf wilden ze natuurlijk allemaal een handtekening. Ook van mij. Wisten zij veel dat ik ook maar een van de toeschouwers was. En ik liet ze natuurlijk graag in die waan.