Het jachtseizoen is geopend
Tja, en dan ben je ineens geen wereldreiziger meer, maar een werkloze. Of een werkzoekende. In-between-jobs, is ook een mooie. Maar uiteindelijk komt het allemaal op hetzelfde neer. Ik leef van een uitkering en men moet mij zo snel mogelijk weer in het gareel en aan het werk zien te krijgen. En daarbij wordt geen methode geschuwd, daar raak ik nu wel van overtuigd. Eerst was ik nog zo goedgelovig te denken dat al die gemeende interesse en goedbedoelde raad ook allemaal echt gemeend en goedbedoeld waren. Maar ondertussen weet ik wel beter. Het is een groot complot! Men heeft een gemeenschappelijk doel en zal niet rusten voordat dit gerealiseerd is.

Het zijn niet de arbeids- en uitzendbureau's die me de meeste zorgen baren. Die instanties hebben immers als enige bestaansrecht om mij zo snel mogelijk weer aan het werk te helpen. Nee, het zijn de burgerinformanten waar ik bang van word. En je moet altijd voor ze op je hoeden zijn, want ze zitten overal. Je herkent ze doordat ze, na vriendelijk te hebben geinformeerd naar hoe het nu gaat en er zodoende achter zijn gekomen dat je (nog) geen werk hebt, enthousiast beginnen te putten uit eigen ervaring op dat gebied, of, bij het ontbreken daarvan, uit ervaringen van vrienden, vrienden-van-vrienden, vage kennissen, achternichten of overbuurjongens. Voor je het weet wordt je bedolven onder alle denkbare trips, trucks en carriereplanningen, ongeacht of je daar nu op zit te wachten of niet.

Ja, het doet iets vreemds met mensen. Op het moment dat het woord 'werkeloos' valt lijkt het alsof ze veranderen in een soort Standaard Adviezen Opdreunende Machines. Het is alsof je een verkeerd knopje hebt ingedrukt. Ze lijken wel gehersenspoeld door hun eigen jarenlange onderwerping aan het systeem, en het idee dat jij daar wel eens aan zou kunnen ontsnappen is reden te meer om er met alle macht voor te zorgen dat je dat niet zal lukken. Hop, terug in het systeem met jou, lijkt de niet mis te verstane boodschap.

Helaas voor hun werkt dit bij mij echter juist avarechts. Ik wordt er doodmoe van en na zo'n gesprek ben ik meer dan ooit toe aan een kopje koffie in de zon. En die sollicitatiebrief? Ach, die komt dan morgen wel.
Leren solliciteren
"Mag ik me even voorstellen? Ik ben Arianne, professioneel zandcarver. Of in ieder geval geschoold.. Nu ja, ik heb eens een cursus zandcarven van 4 dagen gedaan."

Ja zo gaat dat, met solliciteren. Je moet er wat van maken. Heb je mailings verstuurd voor een website, dan mag je daar in je sollicitatiebrief best van maken dat je de promotie voor die website hebt verzorgd. Zolang het allemaal nog maar enige binding heeft met wat je echt gedaan hebt, mag je jezelf heus een beeje promoten. In die zin is solliciteren dus eigenlijk heel goed voor je ego. Dacht je vroeger dat je alleen maar webredacteur was geweest, nu blijk je 'verantwoordelijk te zijn geweest voor de organisatie van evenementen en in een multi-disciplinair team te hebben meegewerkt aan projecten die van conceptfase tot uiteindelijk product moesten worden ontwikkeld'. Dat begint zowaar ergens op te lijken.

Helaas is deze initiele egoboost maar van korte duur. Hij duurt precies zo lang als het jou kost om uit te vinden dat de ontvanger van je sollicitatiebrief dat ook wel door heeft. Omdat je verre van de enige blijkt te zijn die zich in sollicitatiebrieven net wat beter voordoet dan ze is. En dat is jammer, want je had niet eens gelogen, je had het alleen wat mooier omschreven. En dat is ook precies wat er in de functie waar je op solliciteerde van je wordt verwacht. Je bent tenslotte tekstschrijver. Euh, redacteur...

Doe maar gewoon
Daar loop ik dan weer. Via de tunnel onder het station naar perron 9. Onderweg bukkend om op de klok van spoor 12 te kunnen zien dat ik ruim op tijd ben. Dat is ook voor het eerst... Werkelijk alles doet me denken aan de tijd dat ik hier elke dag liep. Op weg naar Hilversum. Met als verschil dat ik nu wEl voor mijn treinkaartje moet betalen. En dat het vandaag zondag is. Ik ga ook niet naar Hilversum. Maar naar Den Haag. Naar les twee van de cursus Zandcarven, waarvoor ik me vanuit Indonesie heb opgegeven in de hoop om van de zomer een leuk zakcentje te kunnen verdienen door zandsculpturen te maken op het strand. De les van vorige week heb ik helaas moeten missen. Omdat ik toen pas aankwam op Schiphol. Is dat echt pas een week geleden? Warempel ja.

Een week. Genoeg tijd om weer op de hoogte te zijn van de laatste roddels, in ieder geval een poging te doen om weer op de hoogte te raken van de laatste ontwikkelingen op muziekgebied en weer terug te vallen in een aantal oude gewoontes. Maar nog niet om mijn opgedane vriendelijkheid jegens mensen die ik tegenkom kwijt te raken. En die legt me vooralsnog geen windeieren.Zo kreeg ik twee gratis Matrix-glazen bij de film die ik wilde huren bij de nieuwe videotheek bij mij in de straat en een kauwgum toen ik afrekende bij de Turk. Al rondlopend door de wijk valt me bovendien op hoeveel mensen ik hier eigenlijk van gezicht ken en gedag zeg, zonder verder ooit een woord met hun gewisseld te hebben. Ik vraag me af of ze doorhebben dat ik er weer ben. Of zouden ze niet eens doorhebben dat ik in de tussentijd weg ben geweest? Als het voor hun net zo natuurlijk voelt om mij te zien, als het voor mij voelt om hun te zien, hebben ze vast nisk door. Ik trek de conclusie dat het uberhaupt niet raar of onwennig voelt om weer terug te zijn. Maar dat dat op zich natuurlijk wel wat raar is. Zeker als ik bedenk dat ik een dikke week geleden nog in Azie zat...