7. Out of Reach (2:30)
Gek eigenlijk. Ik heb altijd gedacht dat mijn leven wel redelijk oke was. Niet dat ik nou overdreven gelukkig was of zo. Maar om te zeggen dat ik echt gruwelijk ongelukkig was, of dat ik een groot gemis is mijn leven voelde, nee, dat zou overdreven zijn. Natuurlijk heb ik wel eens momenten gehad waarop ik dacht 'zou het niet leuk zijn als...' of 'was het niet beter geweest dat...'. Maar ik heb altijd geprobeerd om dat soort gevoelens zo min mogelijk toe te laten. Spijt is immers een nutteloze emotie. Verspilde energie. En toch kan ik me er deze keer maar verdomde moeilijk aan onttrekken.

Natuurlijk was het wel even slikken toen mijn eerste grote liefde het uitmaakte omdat hij, naar eigen zeggen, in een 'identiteitscrises' zat. Een paar maanden later zou ik erachter komen dat hij homo was. Maar ja, dat soort dingen gebeuren, en spijt verandert daar helaas maar bar weinig aan.
Dat ik destijds, met mijn verliefde hoofd, echter nooit de moeite heb genomen om eens naar zijn favoriete muziek te luisteren. En dat er vele jaren later zowaar nog een andere onbeantwoorde liefde voor nodig was om ervoor te zorgen dat ik alsnog naar Dead Moon ging luisteren, is iets waar ik toch een stuk moeilijker geen spijt van kan hebben. Nu pas zie ik in hoe leeg en betekenisloos mijn leven al die tijd eigenlijk is geweest. Welk een vreselijk gemis er zo duidelijk aanwezig was, zonder dat ik er ook maar de geringste notie van had....
Gelukkig dus maar dat je altijd opnieuw verliefd kunt worden, en dat het nooit te laat is om geweldige muziek te ontdekken!

Betekenisloos
'Dit is Arianne. Geen striptekenaar. Niet eens wanna-be striptekenaar'. Zo stelde ze me onlangs, op de Haarlemse Stripdagen, luid lachend voor aan Djanko en Farida. Beiden wel striptekenaar.

Hoewel ze het ongetwijfeld goed bedoelde, kon ik er de humor maar moeilijk van inzien. En dat terwijl het toch helemaal geen foute voorstelling van zaken was. Ik ben namelijk ook geen striptekenaar. En de tijd dat ik tijdens saaie lessen wel eens een poging heb ondernomen om de biografie van Michael Jackson in stripvorm te gieten, is blijkbaar te lang geleden om nog aanspraak te kunnen maken op de titel van wanna-be striptekenaar. Ongeacht of ik, als ik er het geduld en de inspiratie voor had gehad, nou striptekenaar had willen worden of niet.

En misschien is het ook maar beter zo. Want als wanna-be hang je daar toch maar wat aan het uiteinde van de foodchain te bungelen. Dankbaar voer voor alle not-wanna-be's, en veel te min voor alle have-made-its. Nee, als not-wanna-be-er is het leven een stuk eenvoudiger. Je doet eigenlijk een klein stapje opzij. Hierdoor krijg je niet de minachting van alle mensen die het gemaakt hebben, maar kun je wel fijn neerkijken op mensen die het o zo graag zouden willen maken. Dat deze positie inhoudt dat je zelf niet alleen niks bent, maar zelfs geen poging doet om wel iets te worden, moet je dan maar even vergeten.

Don't try this at home
'My favorite piece of information' schrijft Douglas Adams in The Salmon of Doubt, 'is that Branwell Bronte, brother of Emily and Charlotte, died standing up leaning against a mantelpiece in order to prove that it could be done'.

En gelijk heeft hij. Het is ook een geweldig stukje informatie! Niet eens omdat ik Branwell Bronte kende, dat is namelijk niet zo. Sterker nog, ik had geen flauw idee wie de goede man geweest zou kunnen zijn, en de informatie dat hij de broer was van Emily en Charlotte, veranderde hier maar bijster weinig aan. Het is verder ook niet zo dat ik me wel eens heb afgevraagd of het al dan niet mogelijk zou zijn om staand te overlijden. Al helemaal niet leunend tegen een schoorsteenmantel...

En toch fascineert deze informatie. Misschien door de ongewoonheid ervan. Of omdat ze zo tot de verbeelding spreekt. Je gaat je dan toch afvragen welk denkprocces eraan vooraf is gegaan. Of welke discussie. Was het misschien een weddenschap? "Wedden dat het niet kan?". "Echt wel, kijk maar...". Branwell ging staan en stierf.

Hoe het verder ook gegaan zei, er moet in ieder geval nog iemand bij zijn geweest die het gezien heeft en die het heeft kunnen navertellen. Zoveel is zeker. Branwell zelf kan hier namelijk onmogelijk toe in staat zijn geweest. Daarna moet deze informatie op de een of andere manier bij Douglas Adams terecht zijn gekomen. En die raakte erdoor gefacineerd, schreef erover in een van zijn verhalen en heeft het misschien zelf nog wel geprobeerd. Met een helehoop onafgeronde verhalen en The Salmon of Doubt tot gevolg. In dat geval was er bij hem misschien wel niemand bij die het heeft kunnen navertellen. Dat zullen we dus nooit weten. Maar dat het kan weten we nu wel, en dat is wel zo prettig.