Parade; the final frontier
'Je kunt nu voor 14,50 een fles rosé kopen, of je kunt naar onze show komen'. En daarmee vat ze de sfeer op de Parade in Amsterdam eigenlijk heel goed samen. Een sfeer van zien en gezien worden. Waar toegangskaartjes en flessen rosé als warme broodjes over de toonbank gaan, maar entreekaartjes voor voorstellingen daar ver bij achter blijven.

Resultaat van dit gedrag is een, naarmate de avond voortduurt, toenemende dronken drukte. Met hippe Amsterdammers die na afloop van het festival charmant kotsend uit een taxi hangen. Een meisje dat uit protest omdat de toiletten al dicht zijn, in een hoekje van de toiletcontainer op de grond piest. En mensen die, op hun hielen gezeten door beveiligingsmensen, alle barren aflopen, smekend om nog meer drank.

Echt gezellig is dat niet. Al zijn de weekenden erger dan de weekdagen. Na de eerste vrijdagavond weet ik elke volgende weekenddag dat ik een middagdienst heb niet hoe snel ik erna moet maken dat ik weg kom. Lekker met een fles rosé aan de Amstel zitten. Pootjebaden op de steiger, terwijl verdwaalde zatte lui nog even een duik komen nemen in die ranzige sloot. Iets waartoe ik me overdag ook nog wel eens heb laten verleiden. Heerlijk verfrissend en het water is precies vies genoeg om niet te hoeven zien waar je nu precies tussen zwemt. Een geruststellende gedachte.

En dan zijn er ook nog de dagen dat ik het niet red om naar de Amstel te gaan. Niet omdat het zo ver weg is. Dat is het namelijk niet. Ik hoef de straat maar over te steken en ik ben er. En ook niet omdat ik er fysiek niet toe in staat ben. Dat ben ik namelijk wel. En toch lukt het niet. Het doet iets vreemds met je. Het lijkt wel alsof je een soort wereld bent ingezogen, waar het je ineens enorm veel moeite kost om er weer uit te komen. Het is nog het beste te vergelijken met zo'n droom, waarin je precies weet waar je naartoe wilt (iets wat in het echte leven dan wel weer eens een probleem wil zijn), maar waar het je toch niet lukt om daar ook maar een stap dichter bij in de buurt te komen. Dat is natuurlijk allemaal psychisch, en met wat moeite zou je daar best overheen kunnen komen. Maar het punt is nu juist dat niks belangrijk genoeg lijkt om die moeite te doen. En dan blijf je net zo lief op het terrein.

Dat terrein waar gezelligheid, lekker eten en mooie voorstellingen het af moeten leggen tegen een publiek dat massaal besluit er zich in het weekend te komen bezatten. Een publiek dat eigenlijk helemaal niet geďnteresseerd is in theater. Maar dat er tegelijkertijd wel voor zorgt dat de Parade kan blijven voortbestaan. Een publiek waar ik het ene moment koffie voor maak en het andere voor wegvlucht. Zou dit nu zijn wat mensen bedoelen met een haat-liefde verhouding?

Parade perikelen
Met mijn broekzakken nog gevuld met plastic Parademuntjes en een keychain met medewerkerspas die eruit bungelt, sta ik weer op straat. Ietwat gedesoriënteerd en volledig opgebrand. 10 dagen Parade in Utrecht eisen hun tol. 10 dagen van bardiensten, doorzakken tot 's ochtends vroeg om vervolgens om 12 uur je tent uit te worden gebrand. 10 dagen van met je brakke hoofd een eitje bakken, rondhangen op het terrein totdat het weer tijd is voor een avondmaaltijd en je volgende bardienst. 10 dagen met constant "hee-ga-je-mee-naar-de-li-la-limonaderivier" in je hoofd en waarop het tappen van een 'koud biertje met 2 vingers schuimkraag' je voornaamste doel is. En dan ben je ineens weer terug in de "echte" wereld. Die wereld waar iedereen fris en uitgeslapen is, en waar de dag om vijf uur afloopt, in plaats van begint.

Tijdens mijn bijslaapnacht van 12 tot 12 uur hoor ik in mijn halfslaap de telefoon overgaan. Om kwart voor 11. Als ik meer dan een uur later het bericht op de voicemail afluister blijkt het het marketingbureau te zijn waarbij ik, tussen de bedrijven door, nog gesolliciteerd heb. Of ik terug wil bellen. Liefst vandaag of morgen. Terwijl ik het nummer waarop ik ze terug kan bellen neerkrabbel, bedenk ik dat op mijn voicemail nog te horen is dat ik "momenteel op de Parade werk, maar verwacht mijn voicemail regelmatig af te luisteren". Zouden ze me daarom een dag speling hebben gegeven?

Als ik toch maar meteen terugbel -spreek je zo iemand met u of met jij aan?- blijken ze te willen weten hoeveel dagen ik zou willen werken en wat ik daarvoor wil verdienen. Financieel gezien dan. Want nu werk ik voor 25 euro, twee maaltijden per dag en gratis toegang tot het terrein en de voorstellingen -mits ze niet zijn uitverkocht- en dat vind ik prima. Maar dat kun je natuurlijk niet zeggen. En hoe vertaal je zoiets naar 'op basis van 40 uur bruto'?? Ja nee, dat was toch wat te veel, waarmee ze niet wilde zeggen dat ik dat niet waard was, maar ze hadden toch wat anders in hun hoofd. 500 euro minder? O ja hoor, daar wil ik het ook wel voor doen. En toen mocht ik op gesprek komen, over twee weken. Maar dat is dus pas nadat ik me nog eenmaal zal onderdompelen in de wereld die Parade heet. Ditmaal in Amsterdam.
'Tis te hopen dat ik daarna met een inspirerender verhaal op de proppen kan komen...