Maria spreekt

Veel is er al geschreven en nog meer is er gespeculeerd over het wat en hoe van de Onbevlekte Ontvangenis. Het hardnekkigste verhaal wil dat Maria was vreemdgegaan. Door Jozef een verhaal over de Onbevlekte Ontvangenis op de mouw te spelden zou ze hebben geprobeerd om hiermee weg te komen. Op zich niet zo vreemd. In die tijd was vreemdgaan een nog groter taboe dan het vandaag de dag is. Er was echter één taboe dat nog groter was. En dat was homoseksualiteit. Nu, vele eeuwen later, durft Maria het voor het eerst toe te geven. Ze had een seksuele voorkeur voor vrouwen. En de enige manier om haar kinderwens te bevredigen was door gebruik te maken van huisvriend Jozef als zaaddonor.

Klakkeloos

"Het was zo'n taboe, dat ik liever de foute roddel liet bestaan dat ik was vreemdgegaan, dan dat ik er voor uit zou moeten komen dat ik lesbisch was" verzucht Maria nu. "In eerste instantie leek het verhaal van de Onbevlekte Ontvangenis me heel aannemelijk" gaat ze verder. "In die tijd waren mensen heel gelovig. En er gebeurden wel meer vreemde dingen die allemaal klakkeloos aan God werden toegeschreven. En ik zag niet in waarom die Grote Geweldige God er niet ook voor zou kunnen zorgen dat ik zwanger zou worden zonder geslachtsgemeenschap te hebben. Ik had er helemaal niet op gerekend dat het verhaal zo'n eigen leven zou gaan leiden en dat zoveel mensen zich ermee zouden gaan bemoeien". In eerste instantie leek haar aanpak een groot succes. Behalve de direct betrokkenen zoals zijzelf, haar vriendin en huisvriend /zaaddonor Jozef was niemand op de hoogte van de werkelijke gang van zaken. Mensen in haar omgeving waren zo desperaat voor wonderen, dat ze het verhaal van de Onbevlekte Ontvangenis zonder tegenspraak aannamen. "Mensen wilden het ook graag geloven" meent ze nu. "Ze waren maar wat bereid om de meest vreemde voorvallen uit te leggen als een teken dat God bestond. En dat Hij van de mensen hield. Daar was grote behoefte aan in de koude en donkere maanden voor wat nu Kerst is". Maar waarom koos ze ervoor om zo'n ingewikkeld verhaal te verzinnen. Ze had toch ook gewoon kunnen doen alsof er wel geslachtsgemeenschap was geweest tussen haar en Jozef? "Daar heb ik ook over nagedacht. Maar ik vond dat ik dat niet kon maken tegenover mijn vriendin". Haar vriendin had er al behoorlijk wat moeite mee dat Maria in het openbaar deed voorkomen alsof ze een relatie had met Jozef. Om het nu ook nog net te doen alsof ze samen met hem een kind zou krijgen, vond ze wel erg veel gevraagd. En daarom verzon ze het verhaal van de Onbevlekte Ontvangenis.

Vitaal levensvocht

In realiteit was de ontvangenis overigens verre van onbevlekt. "Al dat heen en weer gesjouw met sperma in een bakje. En mijn vriendin die dat dan met behulp van een stuk schapendarm bij mij in moest brengen. Dat was op zijn zachtst gezegd omslachtig". Herinnert ze zich. "Om nog maar te zwijgen van de moeite die het Jozef vaak koste om in die koude stal een erectie te bewerkstelligen. En het opvangen van dat goedje in een bakje bleek ook nog een kunst apart. Heel wat vitaal levensvocht is daar verloren gegaan". Toen het echter lukte greep het verhaal van de Onbevlekte Ontvangenis meteen met een onvoorziene slagkracht om zich heen. "Ik vertelde het aan een paar vriendinnen. Die vertelden het weer aan een paar van hun vrienden. En voor ik er erg in had was het hele dorp op de hoogte". En daar bleef het niet bij. "De ware impact werd pas duidelijk toen er plotseling uit alle windrichtingen koningen bij me op de stoep stonden. Stuk voor stuk waren ze er heilig van overtuigd dat onze Jezus de Zoon van God was". Nu achteraf geeft ze toe dat dat "op zich ook helemaal niet zo'n gekke gedachte was". Maar destijds had ze daar totaal niet bij stilgestaan. Ontkennen had echter geen zin. De heren waren volledig overtuigd. Ze overladen het kindeke met Goud, Mirre en Wierook en brabbelden één of ander vaag verhaal over een Aardsengel die ze had toegesproken en een ster die ze hadden moeten volgen om de weg te vinden. "Voordat ik er erg in had was het verhaal ineens zo wijdverbreid bekend dat ik geen andere keuze had dan het spel mee te spelen. En Jozef, die dwaas, begon het verhaal zowaar zelf te geloven. Al die koude avonden in de stal ten spijt. Hij is tot op de dag van vandaag vol blijven houden dat hij niks te maken heeft gehad met de bevruchting. Met onze vriendschap is het nooit meer goedgekomen". En dus groeide haar zoon op als de zoon van God. En werden al zijn daden uitgelegd als daden van God. Dat deze status hem uiteindelijk fataal is geworden is iets dat Maria maar moeilijk kan verkroppen. Terwijl ze een traan wegpinkt zegt ze: "Het verliezen van je eigen zoon door iets wat je jezelf aanrekent is het ergste wat je kan overkomen. Daar kan geen pijn van nare roddels of geheime relaties tegenop". Op de vraag of ze het een volgende keer weer op deze manier zou doen antwoord ze: "Het was het jaar nul. Ik was lesbisch en ik wilde een kind. Het was niet alsof ik een keuze had, of wel? Dit was de enige manier".


Een goed gesprek?

Partnerkeuze. Tegenwoordig is het een lastige zaak. Deed je dat vroeger nog gewoon op gevoel. Of, als je de belangrijke theorieën erover mag geloven, op basis van geur. Tegenwoordig camoufleren parfums en odors de werkelijke lichaamsgeuren. En is een gesprek de enige manier die uitkomst kan bieden. Er moet dus onderhandeld worden. En goed.

Ietwat onwennig kiezen ze voor het tafeltje bij het raam. "Lekker dicht bij de uitgang" grapt hij. Waar waren ze gebleven? O ja, vroeger op school. Hij was altijd het slimste en het kleinste jongetje van de klas. Bij haar was dat juist omgekeerd. Zij was altijd de grootste van de klas. Hij kan het niet laten: "En de domste?".

Dan wordt er naar leeftijd geïnformeerd. Niet dat het er verder toe doet, maar hoe oud is ze eigenlijk? Vijfentwintig. Maar ze wordt altijd jonger geschat. Hij is eenentwintig. Maar vroegrijp. Er is geen twijfel mogelijk. Dit is een eerste date. En het gesprek gaat verder. Hoe denkt hij over drugs? Ach, een blowtje op zijn tijd moet best kunnen. De rest gaat hem te ver. Zij vindt blowen al onverstandig. Ze kent iemand die eens goed ziek is geworden van spacecake. "En dat was geen pretje". Ai, gevaarlijk. Ze zijn het oneens. Maar het verschil is overkoombaar.

Onvermijdelijk komt het gesprek op kinderen. Willen ze die wel of niet? Zij is stellig. Geen koters. Hij weet heel zeker dat hij ze wel wil. "Dan kan het dus nooit wat worden tussen ons" concludeert hij al snel. "Kunnen we net zo goed gewoon lekker onze koffie opdrinken, nog wat kletsen en ieder onze eigen weg gaan". Dat is haar wat te gortig. Ze krabbelt terug. Oké, ze wil eigenlijk geen kinderen. Maar mocht ze iemand tegenkomen die dat wel heel graag wil, dan valt daar natuurlijk over te praten. Dat geeft weer hoop. Kunnen ze gelukkig verder onderhandelen over de opvoeding. En over wie er moet stoppen met werken. Als ze het daar nou ook over eens worden kunnen ze eindelijk door naar de volgende fase: Voor het eerste met elkaar naar bed.