Ode aan Job

Een paar weken geleden overleed Job, het konijn van Anneke. Job -die eigenlijk een Jobien was- kreeg een waardige afscheid. Begeleid door een heuse koffietafel met kleffe cake. Hier een ode aan het dier.



Terwijl ik een kledder natte aarde in het zelf gegraven graf laat vallen kan ik niet voorkomen dat ik toch wat sentimenteel wordt. Want daar lig je dan. Zo dood als een pier. Je kleine lijfje diep weggestopt in de koude en natte aarde. Als ik op je neerkijk vallen een paar sneeuwvlokken in kraag van mijn jas. Het voelt koud en ik bibber. En terwijl je ene opengesperde oog me glazig aan lijkt te kijken moet ik onwillekeurig denken aan hoe fijn het met je was.

Het lijkt wel gisteren dat ik je uitzocht op de Antwerpse dierenmarkt. Ik had een lijstje van dingen waar ik op moest letten bij de aanschaf van een konijn. Maar zodra ik je zag was ik verkocht. Zo lief, klein en zacht als je was. Bij mij thuis kreeg je een eigen kooi. Maar als ik er was mocht je er altijd uit. Dan hupte je gewoon vrolijk en vrij door de woonkamer. En raakte ik vertederd door de manier waarop je aan een wortel knabbelde. En alsof dat niet al genoeg was om eindeloos veel van je te houden, paste je ook nog eens perfect bij de vloerbedekking.

Maar op een dag sloeg het noodlot toe. Je werd plotseling heel ziek. Ik was niet eens in de buurt toen het gebeurde. Ik was op vakantie. Je kreeg diaree en tegen de tijd dat ik terug kwam was je al dood. En lag je met uitgestrekte achterpoten in mijn diepvrieskist. Ze hadden je nog gefohned voordat ze je invroren. Voor het geval dat ik je nog wilde zien. Op die manier zou je nog mooier geconserveerd blijven. En nog meer lijken op dat lieve kleine konijntje. Dat ik twee volle weken in mijn leven mocht hebben.