Fool Moon
Ko Pa-Ngan. Het eiland dat bekend staat om haar Full Moon Party's. Maar ik ben er tijdens Black Moon.

Een oude Thais-Chinese meneer met lang grijs haar neemt me mee uit eten. Onder het mom dat hij graag met me praat omdat hij zodoende zijn Engels kan oefenen ratenlt hij maar door, terwijl ik ondertussen van de door hem voorgestelde cattle-fish prik. Ik luister met een half oor. Totdat hij schijnbaar vanuit het niets David Bowie noemt. Heeft hij mijn aandacht toch weer even te pakken.

Dan harde beats en dansende mensen op het strand. Wat een vreemde plek is dit. Tropisch vakantieparadijs en tegelijkertijd thuis voor het uitschot der samenleving. Wat in de gewone wereld niet wordt geaccepteerd wordt hier gecelebreerd. De ironie wil dat niet Cambodja of Vietnam, maar Thailand me een cultuur shock bezorgt. Het is echter niet de Thaise cultuur die shockeert, maar de westerse.

Toch ben ik hier zelf ook gekomen om te feesten. En een avond later meng ik me dan ook zonder al te veel moeite in het feestgedruis. Op blote voeten dans ik de hele nacht in het zand op de beats van house en techno. Zelf deel uitmakend van een cultuur die ik een avond eerder nog verafschuwde...
"Do you think that's air you're breating?"
Geluiden klinken harder dan ik gewend ben en het is onmogelijk om de richting waaruit ze komen te localiseren. Ik voel me vreemd. Vederlicht, maar tegelijkertijd voel ik een zekere druk op mijn oren. De wetten der natuur werken hier net even anders. Ik kijk om me heen. Wat is het hier prachtig! Vreemde wezens omringen me, in een constante interactie met elkaar en soms ook met mij. De meest fantastische geometrische vormen en onaards heldere kleuren, gehuld in een blauwige zweem. Een andere wereld. Op dat moment dringt de vraag zich op: Is dat wel lucht wat ik adem?

Dan wordt alles wazig. Ademen wordt moeilijker totdat het uiteindelijk helemaal niet meer lukt. Ik voel een lichte paniek opkomen en het lukt me net op tijd om het 'out-of-air'-teken te maken. Dan draait mijn duikbegeleider de kraan van mijn luchtfles weer open en gebaart me mijn duikbril te legen. Ik heb de oefening met succes doorstaan en mag me een gecertificeerd duiker noemen. Klaar om ook de onderwaterwereld te gaan ontdekken!
Are you experienced?
Of je hier ook gecopieerde versies van de Lonely Planet kunt vinden. "In Cambodja en Vietnam worden die namelijk op elke hoek van de straat aangeboden", voegt hij er casual aan toe. Ik heb dus met een ervaren reiziger van doen, en aangezien ik ook van plan ben om in die landen te gaan reizen vraag ik hem hoe hem dat is bevallen. Even blijft het stil, en terwijl hij in de verte staart antwoordt hij: "Het was hard werken...". Mijn admiratie had niet groter kunnen zijn, ik besluit hem verder maar met rust te laten. Hij is vast erg moe.

3 maanden later terug in Bangkok blijk ik zelf ook het respect van beginnende reizigers af te dwingen. Alles willen ze weten. Ik vertel honderduit, terwijl zij ondertussen al mijn tips en adviezen neerpennen en als waarheden aannemen.

Ik ben nu zelf dus ook een ervaren reiziger, en kan met een gerust hart gaan genieten van mijn welverdiende rust. Op de eilanden in Zuid Thailand bijvoorbeeld. Het was immers hard werken...
Fear and Loathing in Bangkok
De Lonely planet waarschuwt er al voor, maar aangezien ik die dingen amper lees ben ik toch in een typische tourist trap getrapt.

Het gaat zo: Bij de ingang van een tempel staat een Thaise meneer die je vertelt dat die tempel vandaag gesloten is, maar dat hij je voor heel weinig geld langs een paar andere tempels kan leiden. (Bij mij: Vandaag is een public holiday, en ik heb veel geluk want alle tempels zijn vandaag gratis te bezichtigen, bovendien is er in twee iets speciaals te zien, dus daar moet ik eerst snel naartoe en daarna kan ik deze altijd nog komen bekijken. Hij geeft me ook nog tips over welke taxi (tuk tuk) te nemen en wat maximaal te betalen). Daarna neemt de tuk tuk je op sightseeing tour door de stad, hij vraagt of je het goed vind om ook even langs een winkel te gaan, want daar krijgt hij gratis benzinebonnen. Je hoeft er niks te kopen alleen even naar binnen te gaan, maar als je eenmaal binnen bent oefent de verkoper wel een subtiele druk op je uit en reageert zichtbaar teleurgesteld als je niks koopt.

Bij een van de tempels begint een man een vriendelijk praatje met me en vertelt me tussen neus en lippen, als mijn chauffeur even naar de wc is, een manier om goedkoop, snel en gemakkelijk veel geld te verdienen. Je koopt belastingvrij juwelen in met je creditcard en laat ze direct naar Nederland verschepen, daar verkoop je ze voor het dubbele aan juweliers en binnen no time ben je duizende dollars rijker. Hij heeft het zelf ook gedaan. Er komt ook 'toevallig' een Fransman voorbij die het ook heeft gedaan en zijn aankoopbewijs laat zien (vond ik al een beetje vreemd, maar a la, het is een Fransman, die lui *zijn* ook vreemd). Later wordt ik inderdaad ook nog even bij zo'n juwelierszaak gedropt alvorens nog een andere tempel te zien te krijgen (for free). Die Thaien zijn wel erg vriendelijk en zichtbaar trots op hun cultuut, dacht ik nog (Oke, dat was misschien ook wel een beetje naief...)

Gelukkig is mijn zakeninstinct zo mogelijk nog minder ontwikkeld dan mijn postduiveninstinct, en dat wil wat zeggen, en zijn dit soort dealtkjes toch totaal niet aan mij besteed. Toen ik achteraf mijn verhaal namelijk heel trots aan Janessa en Sujit vertelde lachte hij me uit en vertelde me dat dit een van de meest voorkomende manieren van oplichterij in Bangkok is ('pagina 18 in de Lonely Planet'). Ze laten je betalen voor juwelen waar je nooit meer iets van terug ziet en tegen de tijd dat je je afvraagt waar die juwelen toch blijven is die juwelierszaak al lang weer opgedoekt. Toen ik het nalas vielen alle stukjes op hun plek en had ik even het gevoel in "The Game" te zitten. Ik had geen idee meer wie er nu wel en niet in het complot zaten. Kwam die Fransman toevallig voorbij, of was hij ook een pion in het spel?

Toen de film afgelopen was en een happy end bleek te hebben -ik was niet gezwicht voor hun mooie praatjes en heb wel allemaal tempels gezien die ik anders waarschijnlijk gemist zou hebben- was ik blij verrast dat happy endings in het echte leven een stuk leuker zijn dat in de meeste films.

THE END


I wouldn't wanna be anywhere else but here
Waaw. Just returned from paradise. Of iets wat er heel dicht bij in de buurt komt tenminste. Ko Samet is geweldig. Mooie witte stranden, palmbomen, heerlijk eten en drinken, massages van een half uur voor 100 Bt (2 euro) en, om het feest compleet te maken, een groep hele leuke mensen met wie ik een paar dagen ben opgetrokken.

De eerste avond leerde ik een Amerikaans meisje kennen, Janessa. De avond erna volgde Amit, een Israelische Ben Afleck look-alike & mijn held omdat hij extra voorzichtig reed toen ik achterop bij hem op de motor zat en me de rotsen afdroeg tijdens zonsondergang, Sujit, een Indiase jongen die in Amsterdam woont en Chris, half Amerikaans/ half Chinese Johnny Depp look-alike (mensen dachten *echt* dat hij het was, erg grappig).

Vanaf toen zijn we twee dagen als groep samen opgetrokken en gedurende de eerste dag voelde het meteen al heel vertrouwd en hadden we zelfs al een aantal inside-jokes. Uiteraard was er meer dan voldoende gesprekstof omdat je elkaar net leert kennen en allemaal een andere culturele achtergrond hebt. Stel je dit alles voor op een strand met van die heerlijke lounge-kussens en een watermeloen-coctail voor je neus en je komt een klein beetje in de buurt van wat ik bedoel. Ik begreep nooit iets van die Jehova's getuigen die langs de deur komen om je hun geloof op te dringen, maar nu begin ik een idee te krijgen. Als iets zo gaaf is, of jij gelooft dat iets heel gaaf is, wil je iedereen overtuigen om het ook te doen. Dus pas maar op, als ik weer terug ben...



Nu weer terug in Bangkok, met Jenessa en Sujit die morgen zuidwaarts gaan voor de Full Moon party. (De maan ziet er hier trouwens onzettend weird uit, hij lijkt wel 90 graden gekanteld). Voor mij gaat het echte avontuur nu beginnen. Het laatste plan is om naar Cambodja te gaan,ja dat was ook het oorspronkelijke plan, maar dat is uiteraard alweer een paar keer gewisseld. Maar: morgen ga ik een visum regelen. Ze probeerden me nog een alles in een pakket aan te smeren, 3 visa's in een keer en dan zou ik discount krijgen, maar dan moet ik de datums al vastzetten en dat zie ik niet zitten. Iedereen planned hier alles pas lekker op het laatste moment en dat wil ik niet opgeven voor een beetje discount. Wie weet bedenk ik me halverwege wel ;).

Eerste stop in Cambodja: Ankor Wat