One in 2004
Tot even voor twaalven dacht ik dat ik me er maar gewoon bij neer moest leggen dat oudjaar vieren nu eenmaal het leukste is met je eigen vrienden, en dat deze avond dit jaar niet meer dan een slap aftreksel hiervan zou zijn. In een poging er dan maar het beste van te maken zijn we 's middags naar een voorstelling van de Water Puppets gegaan en 's avonds gaan uit eten in een chique vegetarisch restaurant (niet eens mijn voorstel). Het eten daar zag er op papier allemaal erg goed uitzag, maar in realiteit viel het helaas nogal tegen. Zoutloos en smakeloos.
Na het eten zijn we de straat op gegaan, in de veronderstelling dat de Vietnamezen Tet (op 22 januari) vieren, en dat er dus niks te doen zou zijn. Maar niets is minder waar! Er was een enorm concert gaande, midden op straat. Verschillende Vietnamese boybands deden erg hun best om het publiek, dat bestond uit Vietnamese meisjes en jongens, te entertainen. Iets waar ze verbazingwekkend goed in slaagden. Zelfs alle boys gingen helemaal uit hun dak. Het zal het onbreken van een machocultuur wel zijn...
Toen ze op een gegeven moment Abba's 'Happy Newyear' zongen, kwam ik zelf zowaar ook even helemaal in de nieuwjaarsstemming. Totdat Michelle erachter kwam dat haar telefoon en geld uit haar zak was gestolen, tewijl we in het publiek stonden. Dat zorgde wel voor een demper op de feestvreugde en toen zijn we maar wiskey gaan drinken op onze hotelkamer. Ook leuk.

Al met al best een geslaagde avond. Maar ook maar een van de velen. Dat is iets waar ik me hier wel erg bewust wordt. Dat kerst en oud en nieuw eigenlijk niet veel meer zijn dan een goed excuus om feest te vieren, en dat er thuis veel te veel ophef over wordt gemaakt. Voornamelijk wat betreft voorbereidingen. Maar ik weet nu al dat ik er volgend jaar weer net zo hard aan mee zal doen. En ik kan me er nu al op verheugen. Gelukkig nieuwjaar allemaal!
A Tribe called Minority
Mistige bergen met in de meest prachtige vormen uitgesneden rijstterrassen in het uiterste noorden van Vietnam. Je kunt je maar moeilijk voorstellen dat ze niet gemaakt zijn terwille van hun schoonheid. Ze vormen bovendien een welkome afwisseling voor het drukke stadsleven in Hanoi. Want ook al is Hanoi een erg chamante stad, met smalle straatjes waar elke winkel min of meer hetzelfde verkoopt en het koopwaar wordt verlicht door een enkel bungelend peertje. Ze kan maar moeilijk concureren met de ongelofelijke schoonheid van het landschap rondom Sapa. En zelfs een gezaam'lijk kerstdiner met veel leuke mensen, lekker eten en gratis drank kan daar maar moeilijk iets aan veranderen.

Hanoi vs. Sapa





Na een nachtelijke treinreis naar Sapa, een dorpje gelegen tussen deze rijstterrassen, besloten we dus ondanks de kou en de mist, een tweedaagse trekking te boeken voor de dag erna, met een overnachting in een 'minority village'. (De Belg die ons deze trekking aanraadde dacht overigens dat 'minority' de naam van een stam was...). De trekking zelf was meer een wandeling, waarbij we wel moesten balanceren over de randen van rijstterrassen. En de uitzichten waren adembenemend.
We werden bovendien begeleid door de grappige 17-jarige Cham, die vloeiend Engels sprak, maar niet kon lezen of schrijven in haar eigen taal. Tja, dat is dus wat toerisme doet voor de mensen hier....



Na drie dagen rijstterrassen en etnische minderheidsgroepen in traditionele kleding, is het echter ook weer fijn om terug te zijn in Good Ol' Hanoi.
Want wat blijkt? Soms is reizen net als het echte leven. Met ups en downs, en dingen die kunnen gaan vervelen. Verder reizen is dan de ideale manier om daaraan te ontkomen.
Maar wat als het uiteindelijk ook gaat gelden voor het reizen zelf?

Aan mijn reisgenoten zal het in ieder geval niet liggen.

Hier zitten we in de nachttrein. Ik met Michelle en Berber aan de ene kant...


...en Ivo, Rob en James aan de andere.

Gedachtekronkels in de Mist
Waar het in Nha Trang nog geen strandweer was en in Dalat koud doch zonnig, is het weer vanaf Hoi An en noordelijker echt slecht (lees: koud en nat). Het lijkt Nederland wel! In het begin zat ik er niet zo mee, het heeft namelijk als voordeel dat de uitzichten er naar mijn mening mooier en myserieuzer van worden: Uit de mist opreizende bergtoppen achter waterige rijstvelden. Zoiets. Maar als je iets wilt ondernemen, ik noem een trekking of gewoonweg sightsee-en, maakt het die ervaring over het algemeen toch een stuk minder geslaagd en meer doorweekt. Zeker aangezien ik niet had gerekend, en dus niet gepakt, op dit soort weer. Zo zijn een paar gympen de enige dichte schoenen die ik bij me heb. Ze blijken niet alleen niet waterdicht, maar door gebrek aan grip ook niet geschikt voor wandelingen, of brommer-ritten, in de modder. Daar komt nog eens bij dat de steden hier ook niet echt op dit dit soort weer lijken voorbereid. Bijna alle cafe's en restaurants zijn open (in de zin dat ze geen deur of muur richting straatzijde hebben), en de kans dat je na een koude en natte dag in een lekker warm restaurant eindigt is dan ook gering. Een tochtende ruimte is aannemelijker.



Maar minder gemakkelijke situaties stemmen wel tot nadenken, en ik vind mijzelf meer in contact met mijn spirituele zelf (...). Waardoor ik de situatie waarin ik mij bevind eens ging analyseren. Nog geen week geleden was ik geneigd mijn eigen reisvoorkeuren op te geven om maar wat leuke mensen tegen te komen, en nu ga ik willens en wetens weg van andere mensen om te doen wat ik echt graag wil: in dit geval sightsee-en bij Tam Coc, beter bekend als 'het Halong Bay van de rice paddies'. Deze overpijnzing bracht mij tot de volgende voorzichtige conclusie: Kun je misschien wel pas echt vrij zijn als je behoefte aan sociaal contact is bevredigd?

Mijn God, ik lijk Carrie van 'Sex & the City' wel... Met ander weer zou ik denken dat het een zonnesteek was.
De dingen die ik niet deed
"Bruiloft bijgewoond in een hilltribe village."
"Adembenemende uitzichten gezien tijdens een bustocht door de Central Highlands."
Nee, dit is geen poging om jullie jaloers te maken. Het zijn verhalen die ik ook maar van anderen heb gehoord. En hoe interessanter de verhalen van andere reizigers, deste frustrerender is de gedachte dat jij dat ook had kunnen doen.
Terwijl ik overdag in een cafe in Nha Trang zat, omdat het geen strandweer was en er verder niks te beleven was, had ik ook bruiloftstaart (of het plaatselijke equivalent daarvan) in Kum Tom kunnen eten. En terwijl ik de trein naar een of ander nietszeggend dorp nam, waarbij volgens het ticket een verbod gold om "naast dingen als een explosief ontvlambare radio, verdovende middelen en dieren (live stock), een actief of dood lichaam (active or dead body) te vervoeren", had ik ook in een locale bus door de Central Highlands kunnen zitten.

Geruststellend is echter de gedachte dat er altijd mensen zullen zijn die gavere, spannendere of leukere dingen hebben gedaan dan jij. En dat ik destijds mijn eigen redenen had om het te doen zoals ik deed. Mijn reden om maar even 'the beaten track' te volgen was namelijk dat ik hoopte wat leuke mensen tegen te komen. En dat is gelukt! Beter nog: ik heb iemand gevonden waarmee ik samen van de toeristische route af kan wijken en die een digitale camera heeft. Waarschijnlijk kan ik jullie binnenkort dus met wat recente foto's verblijden!
Morgen gaan we een dagje met een brommer de Central Highlands in en daarna reizen we via Hue met de nachttrein naar Hanoi. Maar niet voordat we ons in Hoi An helemaal in zijde hebben laten kleden. Het staat hier namelijk bekend als 'Tailors Paradise'. En ja, zo'n beetje elke winkel is een tailor. Ik heb een aantal erg coole dingen gekocht. Het is gewelidig en verslavend en ik moet hier dan ook zo snel mogelijk weg!

Feest der herkenning
Loop je door de straten van Saigon, kom je allemaal bekenden tegen! Er is geen twijfel mogelijk: het grote 'hee-ik-heb-jou-wel-eens-eerder-gezien-maar-waar-ook-alweer?'-feest is begonnen. En waarschijnlijk wordt het alleen maar erger. Of beter al naar gelang persoon en situatie. In Vietnam reist iedereen namelijk of van noord naar zuid, of precies omgekeerd. Liefst met een open-tour ticket met 5 identieke stops.

Zo heb ik eergisteren de halve finale van de SEA Games voetbal gekeken met twee Ierse broers die ik eerder al eens in Angkor Wat was tegengekomen. Een spannende wedstrijd met een verrassend gevolg. Tot vlak voor het einde was het gelijkspel, maar uiteindelijk maakte Vietnam de Malysiers genadeloos in. Dat was voor de Vietnamezen reden genoeg om massaal met hun brommers en scooters de straat op te gaan en tot diep in de nacht rond te scheuren door de stad. Het resultaat was overweldigend. Ik heb echt nog nooit zoiets gezien! Het leek wel alsof iedere Vietnamees, jong zowel als oud, op een brommer zat! Iedere poging tot oversteken, normaal al bijna niet te doen, zou nu je reinste zelfmoord zijn geweest. Tot zover dus de Vietnamese manier van een feestje bouwen. Ben benieuwd waar ze mee op de proppen komen als ze de finale mochten winnen....

Maar zo nu en dan kom ik dus ook nog eens een nieuw iemand tegen. Laatst was dat een Nederlander. De eerste sinds Thailand. Dat was wel even wennen, om na een maand ineens weer Nederlands te praten. Ik had verwacht dat het geen probleem zou zijn agz. ik ook geen moeite heb met schrijven in het Nederlands. Maar praten blijkt toch net wat anders te werken. I.p.v. 'en toen' of 'daarna' zei ik telkens 'en dan' (and then). En ik hoorde hem hetzelfde doen. Erg grappig. Ben benieuwd hoe het over 6 maanden zal zijn...