My little Mahaxai
Een stipje op de landkaart. Blind geprikt. Mahaxai. Stoffige straten, gotische bergen die als donkere reuzen uit het rode stof oprijzen, Redbull en waterbuffelo. Het doet ietwat denken aan Mexico. Welke tijds- en ruimteloep heeft ons hier doen belanden?



Het enige wat de Lonely Planet over onze nieuwe bestemming te zeggen heeft is dit: 'mocht je per ongeluk in Mahaxai standen, dan is er een heel basic guesthouse'. We moesten 3 keer langs dit 'guesthouse' lopen voordat ons duidelijk werd dat dit verlaten spookhuis ons nieuwe logeeradres zou worden. Maar aangezien we de enige bezoekers waren, hebben we het hele paleisje voor onszelf, inclusief balkon met uitzicht op het dorpsleven.

Dagen gaan voorbij van zwemmen in de rivier, tekenen op Ryan's visitekaartjes, expedities naar bergen die we nooit bereiken en nachtelijke trekkings. Onderwijl filosoferen we over.. ja over wat eigenlijk? Het leven, het universum en alles? (Ja, inderdaad, ik lees Douglas Adams).

Totdat ik op een dag terug in de kamer kom en Ryan verward, en onder de rode bultjes, in bed ligt. Lonely Planet opengeslagen op de pagina met ziektebeelden en een verslag van zijn toestand in zijn dagboek gekrabbeld. Tijdens een bezoekje aan het ziekenhuis, dat hij later zou omschrijven als zurig ruikend en met bloederige watjes over de vloer verspreid, krijgt hij een stapel pillen mee. Twee maal daags 2 grote roze tabletten, 2 kleine roze pilletjes uit een anonieme pot, 2 witte (paracetamol?) en twee ronde groene (vitamine C?) pillen is het devies.

Geen betere plek om uit te zieken dan de 4.000 eilanden in het uiterste zuiden van Laos. Duizenden kleine eilandjes drijven hier in de Mekong.



We wassen ons in de rivier en er is in de wijde omtrek geen internetcafe te bekennen. Maar de charme van deze plek is tegelijkertijd ook haar zwakte. Net als iedere vorm van beschaving, is ook gedegen medische hulp hier ver te zoeken.

Dan stijgt Ryan's koorts tot 39,5 *C. Ondanks dat hij geniet van de recreationele bij-effecten van zijn koorts, maken we ons toch wel wat zorgen. En dan lijkt Bangkok ineens wel erg ver weg.... De dag erna is zijn temperatuur gelukkig weer normaal en na een paar dagen lijkt hij genezen van wat achteraf waarschijnlijk rode hond of de mazzelen waren. Gezond en wel stort hij zich momenteel op zijn laatste project: een menselijke katapult in de Mekong. En ik, ik ben weer terug in Bangkok! Heerlijk. Hallo beschaafde wereld!
Life in Laos
Ik ben toe aan nieuw bloed! Na de afgelopen tijd min of meer samen te hebben gereisd met James en Michelle, voelde ik dat het tijd was om me weer even van hun los te weken. Want ook al is James nog zo'n goede sparringspartner en is Michelle erg gezellig en sociaal, samen reizen kan ook wel erg intensief zijn. Zeker na een 3 daagse trekking door de jungle in Noord Laos (back to basics met varkens die je drollen achter je opruimen...), waarbij je bijna constant op elkaars lip zit.



Probleem was echter dat we nog steeds min of meer dezelfde reisplannen bleken te hebben. Ik besloot dus dat ik het toeval maar een handje moest helpen en een dag eerder naar Vang Vieng terug moest reizen. Dat werkte. In de bus naar Vieng Viang raakte ik al meteen aan de praat met Ryan, een Canadees. We bleken veel dezelde interesses te hebben en de 7 uur durende busreis vloog voorbij, onderweg genietend van het overweldigende uitzicht van dramatische rotsen in de vreemdste vormen.

Tot mijn blijde verrassing bleek Ryan ook dol te zijn op grotten. Ik besloot van de gelegenheid gebruik te maken om hem over te halen om een grot in Vang Vieng te gaan verkennen, die ik de vorige keer gemist had omdat ik niemand had kunnen vinden die mee wilde.

Gewapend met zaklampen, reserve batterijen en water gingen we de volgende dag op avontuur in de 'Slapende Grot'. Het was alsof je een andere wereld binnenging, met het gedrup van water in de ondergrondse rivier als enige geluid. We wroetend door de modder waar je soms tot je enkels inzakte en zwommen over stukken waar het water te diep was om te lopen. Onderweg lieten we slippers en pijlen op de grond achter om niet te verdwalen. Ondanks het prachtige zicht van glinsterende wanden en druppende stalagtieten knipten we af en toe onze lichten uit en probeerden we in het donker de weg te vinden. Dat eindigde echter elke keer in een botsing met de muur en hard gelach. Met onze lichten aan konden we de weg terug echter gemakkelijk vinden. Zelfs terwijl, in navolging van 'Klein Duimpje' (of was dat Hans en Grietje?), iemand Ryan's slippers had weggehaald.



Terug in Vang Vieng kwamen we vervolgens David tegen, die ik nog uit Hanoi kende. We besloten met z'n drieen wat te gaan eten en dat bleek zo gezellig dat we de hele nacht op het dakterras van het restaurant hebben zitten kletsen. Uiteindelijk kwam het personnel ons zelfs dekens brengen en zijn we daar maar blijven slapen om 's ochtends op precies dezelfde plek als waar we 's avonds ons avondeten hadden genoten, te ontbijten.

Wat verandering van spijs al niet voor je kan doen.

Hemels Laos
Ergens onderweg moet ik gestorven zijn, want dit is hemels! Maar wat wil je ook met een 22 uur durende busreis van Hanoi (Vietnam) naar Vientienne (Laos). Natuurlijk niet in de beloofde van alle gemakken voorziene aircon bus, maar in een krakkemikkig geval zonder airconditioning en zonder 'declining seats'... Ach, what's new?



Ik zou dus, gezien mijn voorbeeldige gedrag gedurende mijn leven, niet verbaasd zijn als zou blijken dat ik in de hemel ben beland. Ware het niet dat ik daar niet in geloof... Dat laat dus maar een mogelijkheid over: dat dit Loas is en ik een nieuwe religie heb gevonden. Of zoals iemand anders zei: 'Als ik na mijn dood de keuze zou krijgen om naar de hemel te gaan of naar Loas, zou ik voor Laos kiezen.'

Laos, met haar 'limestone' bergen vol met grotten, lagunes en torquoise rivieren. Haar gezellige lounge-cafeetjes, vriendelijke bevolking en niet te vergeten cappucino en kaas! Ik zou willen dat ik met een origineler standpunt op de proppen kon komen, maar net als iedereen voor mij moet ook ik toegeven dat Laos geweldig is. Een groter contrast met Vietnam is moeilijk denkbaar. Geen toeterende brommers, geen opgefokte verkopers en geen bewolking, maar in plaats daarvan een strakblauwe hemel met stralende zon!



Maar... hoe kom ik hier ooit weer weg? Het is hier zo heerlijk dat mensen de neiging hebben eindeloos te blijven hangen. Hun dagen al dobberend in een autoband op de rivier slijtend. Ik ben van plan om morgen verder te reizen naar Luang Prabang, maar dat zeg ik nu al een aantal dagen...