Birokrasi bij Imigrasi
Na 3 weken relaxen op de eilanden in Zuid-Thailand, waar een dag uit niet veel meer bestond dan opstaan, ontbijten op het strand, een duik in de zee, wat lezen in de schaduw, volleyballen met de locals, de zonsondergang kijken en socializen met medereizigers (hoe prop je het allemaal in een dag vraag je je af, lukte dan ook vaak niet wat er op neer kwam dat ik volleyballen en de zonsondergang kijken moest combineren), is het drukke stadsleven en de nog drukkendere hitte van Penang wel weer even wennen. Ook dingen moeten regelen valt wat tegen.

Maar aangezien mijn volgende bestemming Indonesie is kom ik er toch niet onderuit om een visum voor dat land te regelen. Dat betekent met de bus naar de ambassade, waar ik erachter kom dat men behalve mijn paspoort en voldoende cash ook een kopie van mijn creditkaart en een ticket het land in en uit wil zien. Het land uit was ik op voorbereid, maar waarom willen ze in godsnaam een ticket het land in zien? Waar denken ze dat ik dat visum voor ga gebruiken als ik niet het land in ga? Mijn mede-slaapzaal genoten (een vriendelijke oude Amerikaan met een lange grijze baard en een Engelsman die is getrouwd met een Indische vrouw, maar wiens visum is verlopen en die nu in afwachting op beter weer in Engeland zijn tijd hier al drinkend doodt) vertellen me dat ik op deze manier al een beetje kennis kan maken met hoe het er in Indonesie aan toe zal gaan. Joy! Ik kan niet wachten.

Na een serieuze overweging om mijn plannen dan maar om te gooien en naar India te gaan (als ik dan toch bureaucratisch gezeur krijg kan ik het maar beter meteen goed doen) besluit ik toch maar bij mijn oorspronkelijke plan te blijven en een bootticket naar Medan (Sumatra) te kopen. Daarmee ga ik straks weer naar de ambassade voor poging 2. Ben benieuwd of het me vandaag wel gaat lukken.