Dit is het einde
Zoooo...Dat was het dan. Mijn Groote Reis. Bijna voorbij. Over een paar dagen ben ik gewoon weer thuis.

Het naderende einde zie ik met gemengde gevoelens tegemoet. Het is zo snel voorbij gegaan! En er is hier nog zoveel meer te zien en te doen. En het is hier ook zo heerlijk.
Mijn laatste dagen breng ik door op de tropische eiland idylles van Lombok, de Gilies. 3 kleine eilandjes omringd door witte stranden en ongelofelijk helder water vol met de prachtigste vissen, reuzeschildpadden en zelfs haaien. En elke avond verse vis op het menu. Wat ga ik dit missen!

Maar een andere kant van mij wil ook wel weer terug. Niet meer elke paar dagen mijn rugzak in te hoeven pakken om verder te reizen. Niet op elke plek weer opnieuw moeten beginnen en op zoek moeten gaan naar leuke mensen. Lekker terug naar mensen waarvan ik wEEt dat ze leuk zijn. Afspraken maken waar ik me op kan verheugen. Anoniem over straat kunnen lopen zonder dat iedereen constant wil weten waar je naartoe gaat. Thuis in mijn eigen huis, met mijn eigen platenverzameling. Eten op m'n eigen balkon. Bruinbrood met kaas en tomaat. Borrelen in Springhaver. Ik kan niet wachten!
Ik kom weer naar huis!


Almost Famous
Een middagje kettingen rijgen met een stel plaatselijke punkers kan zomaar een balletje aan het rollen brengen en je van het toeristische circuit regelrecht in het hart van de locale punkscene kattepulteren.

Het overkwam mij toen ik via een stel straatjongens in Jogja, dat ik meehielp met een bestelling die ze hadden binnengekregen (50 kettingen voor 10 Euro), de Amerikaanse Hardcore punkband R.A.M.B.O. op het spoor kwam, die ik vervolgens zou vergezellen op hun toernee door Java.
Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik de band zelf na een optreden wel gezien, en vooral ook gehoord had. Iets wat echter veel minder gold voor de locale bands, het publiek en de hele 'scene'.
De band reageerde erg enthousiast op mijn plan om hun op hun tour te vergezellen en na vriendschap te hebben gesloten met Ari, de jongen die alles voor hun regelde in Indonesie, zag ik mij bovendien verzekerd van vervoer, een slaapplaats in hetzelfde huis als de band, en een aantal toeristische uitstapjes samen met de band.
Zelf ook zanger van een locale punkband was Ari bovendien goed op de hoogte van de locale muziek. Op een tocht langs winkels die tweedehands (cassette)bandjes (!!) verkopen kwam ik een aantal erg leuke locale bands op het spoor. Ik kan nu dus ook meepraten op muziekgebied in Indonesie en heb zelfs mijn favoriete band: Seek Six Sick, die, zowel wat muziek als wat motoriek van de zanger betreft, duidelijk de invloed van Joydivision laat zien.

Elk optreden van R.A.M.B.O. was een ervaring apart, maar hoogtepunt was toch wel het optreden in Jakarta. Daar speelde R.A.M.B.O. in een soort van sloppenwijk, op een betonnen voetbalveldje temidden van de woonhuizen. Alle omwonenden kwamen, nieuwsgierig naar dit spectakel, uit hun huizen en zorgden voor een zeer gevarieerd publiek, dat behalve uit punkers nu ook uit moeders met kinderen op hun arm, tandeloze vrouwtjes en veel kinderen bestond. En achteraf wilden ze natuurlijk allemaal een handtekening. Ook van mij. Wisten zij veel dat ik ook maar een van de toeschouwers was. En ik liet ze natuurlijk graag in die waan.
In de Ban van het Meer
De Duitse Benjamin komt er al voor de 10e keer en ook dit jaar brengt hij zijn 3 weken vakantie weer hier door. Hij raakt maar niet uitgepraat over deze plek. Over hoeveel energie hij ervan krijgt en hoe hij ernaar kan verlangen als hij thuis is.

Hij laat ons een stapel foto's zien. "Alleen van deze plek" want ergens anders hoeft hij niet naartoe. En eerlijk is eerlijk, het is ook een heerlijke plek. Midden in de jungle met uitzicht op het lager gelegen, in een vulkaankrater gevormde, Maninjao meer. Waar de hemel zich van het ene op het andere moment kan transformeren van stralend blauw met zachte stapelwolken die op de toppen van de omringende bergen balanceren, naar een allesomhullende mist waardoor je alleen de dichtstbijzijnde bomen nog ziet. Gevolgd door tropische regen. Het is dezelfde plek, maar elke keer met een totaal andere atmosfeer. En elke keer even indrukwekkend.
Ook een wandeling in de omringende jungle is een onvergetelijke ervaring. Als de oude man in het bos met kundige handen de botjes van mijn gekneusde teen weer op hun plaats zet, ben zwaar onder de indruk. En als ik na de wandeling alle bloedzuigers van mijn enkels heb verwijderd en met bebloede benen achterblijf, heb ik het gevoel echt mee te draaien in de kringloop van het leven.

Maar ondanks de geweldigheid van deze plek zou ik er geen 3 weken kunnen blijven. Al ben ik altijd rijkelijk gefascineerd door mensen die dat wel kunnen. Die een plek hebben gevonden die ze zo geweldig vinden dat ze er elke keer weer naar terug komen. De rest van de wereld interesseert ze niet meer, deze plek is het.
Ik vraag me dan wel eens af of er voor mij ook zo'n plek zou zijn. En of ik hem ooit zal vinden. Bij elke geweldige plek denk ik namelijk altijd: 'maar wat als een andere plek nu NOG gaver is?' Maar dat zegt waarschijnlijk meer over mij dan over die plek...

De Macht van de Media
Sumatra is magisch. Maar kranten koppen: "Vliegtuig crasht op Mt Sibayak", "Oorlog In Atjeh", "Overstoming Bukit Lawang", "Bom op Bali", "SARS...", "vogelgriep...", "verkiezingen..". En alsof dat nog niet genoeg is voert de regering ook nog eens een stenger visa-beleid in.

In het westen volgen we dat allemaal nauwgezet en komen we al snel tot de conclusie dat de situatie in Indonesie 'erg onstabiel' is en dat we het land misschien maar beter even links kunnen laten liggen als vakantiebestemming.
Daarbij vergeten we echter dat de afstand tussen Atjeh en Bali even groot is als de afstand tussen bijvoorbeeld Ierland en Zuid Italie. Je kunt ons dat echte amper kwalijk nemen. Het heet allemaal Indonesie en in Europa zijn we nu eenmaal gewend aan landen van minder grote omvang.

Het resultaat wordt er echter niet minder schrijnend om. Er zijn amper toeristen in Indonesie. Toen ik laatst een cola kocht bij een winkeltje bij Lake Toba, Sumatra's grootste toeristische trekpleister, vertelde het meisje dat er werkte me dat ik de eerste klant was in twee weken. Ze maakte zich zorgen over hoe ze op deze manier de huur voor haar winkel moest betalen. En ze is verre van de enige. Mensen zitten dagenlang voor hun winkel te wachten op toeristen die er niet zijn en houtbewerkers slijten hun dagen werkend aan beeldjes die niemand koopt. Zoals zo vaak is de gewone man er dus weer de dupe van. Maar daar lees je nou nooit eens iets over, in de krant.