The doctor never dies
Tijdens de 48 Stunden Dreh heb ik samen met mijn klasgenoten een filmpje gemaakt.

Bekijk het hier.
Das experiment

Boven de deur hangt een bordje met 'Lit. List' erop. Tegen alle muren staan kasten gevuld met voornamelijk tweedehands boeken. Er is een bar en de rest van de ruimte wordt opgevuld door twee zithoeken. Op een van de muren is in zwart en wit een abstract portret van een aantal hoofden geschilderd. De andere muren zijn egaal in een kleur geverfd.

Ik verbaas me over de professionaliteit van het geheel. Dat had ik niet verwacht toen ze me over het idee om een eigen boekenwinkel te openen vertelde. Dat was in Cambodja. Waar ze op reis was met haar vriend. We waren die dag op zoek naar het plaatsje Kep. Een verlaten kustplaatsje in het zuiden van het land, dat eens een populaire vakantiebestemming was geweest voor welgestelde Cambodjanen en bovendien de favoriete hideout van de toenmalige sultan. Maar zoals de Lonely Planet al zei: 'the war has not been nice to Kep'. Van het strand, waar ooit wit zand naartoe verscheept werd, was enkel een randje groezelig grijs zand over. De boulevard, waar jonge Cambodjaanse stelletjes vast ooit romantische avondwandelingen hebben gemaakt, ademde nu alleen nog een geest van vergane glorie uit. Het echte stadje Kep hebben we nooit kunnen vinden. Alleen deze verloren boulevard en een paar verlaten en uitgebrande voormalige vakantiehuizen, vol kogelgaten.

Het was die dag extreem warm. Op een gegeven moment kwamen we voorbij een vlonder waar 4 hangmatten hingen. We keken elkaar aan, en wisten dat we hetzelfde dachten. En terwijl we daar zo hingen en van onze ijskoffie slurpten, vertelden ze over hun jeugd. Over hoe het was om op te groeien in voormalig Oost Berlijn en over de val van de muur. Ook vertelde ze over haar idee om, als ze weer terug thuis was, een boekenwinkel te openen van het geld dat ze had verdiend toen ze als verpleegster in Zwitserland had gewerkt.

Het bijzondere van deze boekenwinkel zou worden dat mensen zelf zouden mogen bepalen of, en hoeveel, ze voor de boeken wilden betalen. Hetzelfde zou ook gelden ook voor de koffie, thee en limonade die ze er ging schenken. Zo zouden mensen die weinig geld hebben ook de mogelijkheid hebben om boeken te kopen en lezen. Een mooie idealistische gedachte, maar werkt dat wel in de praktijk?

De laatste keer dat ik er was was de winkel net twee weken open. En hoewel ik me een of andere schuur met een paar planken met boeken had voorgeteld, zag het geheel er dus behoorlijk professioneel uit. Ze was bovendien hard bezig om sponsers te regelen, en omschreef de situatie als 'het idee dat ze in haar hoofd had dat nu in aanraking kwam met de werkelijkheid'. De werkelijkheid zoals die op dit moment in voormalig Oost Berlijn is. Waar veel voormalige Oostduitsers de communistische idealen waarmee ze zijn opgegroeid nog niet helemaal hebben afgelegd. Maar die tegelijkertijd kritisch staan tegenover datzelfde communisme. Individualiteit is bijvoorbeeld een groot goed, dat ze niet kenden vanuit het communisme.

Een interessant experiment dus, in een intrigerende stad. En het is nog maar de vraag of de socialistische idealen uiteindelijk zullen kunnen overleven in het steeds westerser wordende wereld. Mijn realiteitszin zegt me van niet, maar toch ik kan niet anders dan hopen van wel.