Maria spreekt

Veel is er al geschreven en nog meer is er gespeculeerd over het wat en hoe van de Onbevlekte Ontvangenis. Het hardnekkigste verhaal wil dat Maria was vreemdgegaan. Door Jozef een verhaal over de Onbevlekte Ontvangenis op de mouw te spelden zou ze hebben geprobeerd om hiermee weg te komen. Op zich niet zo vreemd. In die tijd was vreemdgaan een nog groter taboe dan het vandaag de dag is. Er was echter één taboe dat nog groter was. En dat was homoseksualiteit. Nu, vele eeuwen later, durft Maria het voor het eerst toe te geven. Ze had een seksuele voorkeur voor vrouwen. En de enige manier om haar kinderwens te bevredigen was door gebruik te maken van huisvriend Jozef als zaaddonor.

Klakkeloos

"Het was zo'n taboe, dat ik liever de foute roddel liet bestaan dat ik was vreemdgegaan, dan dat ik er voor uit zou moeten komen dat ik lesbisch was" verzucht Maria nu. "In eerste instantie leek het verhaal van de Onbevlekte Ontvangenis me heel aannemelijk" gaat ze verder. "In die tijd waren mensen heel gelovig. En er gebeurden wel meer vreemde dingen die allemaal klakkeloos aan God werden toegeschreven. En ik zag niet in waarom die Grote Geweldige God er niet ook voor zou kunnen zorgen dat ik zwanger zou worden zonder geslachtsgemeenschap te hebben. Ik had er helemaal niet op gerekend dat het verhaal zo'n eigen leven zou gaan leiden en dat zoveel mensen zich ermee zouden gaan bemoeien". In eerste instantie leek haar aanpak een groot succes. Behalve de direct betrokkenen zoals zijzelf, haar vriendin en huisvriend /zaaddonor Jozef was niemand op de hoogte van de werkelijke gang van zaken. Mensen in haar omgeving waren zo desperaat voor wonderen, dat ze het verhaal van de Onbevlekte Ontvangenis zonder tegenspraak aannamen. "Mensen wilden het ook graag geloven" meent ze nu. "Ze waren maar wat bereid om de meest vreemde voorvallen uit te leggen als een teken dat God bestond. En dat Hij van de mensen hield. Daar was grote behoefte aan in de koude en donkere maanden voor wat nu Kerst is". Maar waarom koos ze ervoor om zo'n ingewikkeld verhaal te verzinnen. Ze had toch ook gewoon kunnen doen alsof er wel geslachtsgemeenschap was geweest tussen haar en Jozef? "Daar heb ik ook over nagedacht. Maar ik vond dat ik dat niet kon maken tegenover mijn vriendin". Haar vriendin had er al behoorlijk wat moeite mee dat Maria in het openbaar deed voorkomen alsof ze een relatie had met Jozef. Om het nu ook nog net te doen alsof ze samen met hem een kind zou krijgen, vond ze wel erg veel gevraagd. En daarom verzon ze het verhaal van de Onbevlekte Ontvangenis.

Vitaal levensvocht

In realiteit was de ontvangenis overigens verre van onbevlekt. "Al dat heen en weer gesjouw met sperma in een bakje. En mijn vriendin die dat dan met behulp van een stuk schapendarm bij mij in moest brengen. Dat was op zijn zachtst gezegd omslachtig". Herinnert ze zich. "Om nog maar te zwijgen van de moeite die het Jozef vaak koste om in die koude stal een erectie te bewerkstelligen. En het opvangen van dat goedje in een bakje bleek ook nog een kunst apart. Heel wat vitaal levensvocht is daar verloren gegaan". Toen het echter lukte greep het verhaal van de Onbevlekte Ontvangenis meteen met een onvoorziene slagkracht om zich heen. "Ik vertelde het aan een paar vriendinnen. Die vertelden het weer aan een paar van hun vrienden. En voor ik er erg in had was het hele dorp op de hoogte". En daar bleef het niet bij. "De ware impact werd pas duidelijk toen er plotseling uit alle windrichtingen koningen bij me op de stoep stonden. Stuk voor stuk waren ze er heilig van overtuigd dat onze Jezus de Zoon van God was". Nu achteraf geeft ze toe dat dat "op zich ook helemaal niet zo'n gekke gedachte was". Maar destijds had ze daar totaal niet bij stilgestaan. Ontkennen had echter geen zin. De heren waren volledig overtuigd. Ze overladen het kindeke met Goud, Mirre en Wierook en brabbelden één of ander vaag verhaal over een Aardsengel die ze had toegesproken en een ster die ze hadden moeten volgen om de weg te vinden. "Voordat ik er erg in had was het verhaal ineens zo wijdverbreid bekend dat ik geen andere keuze had dan het spel mee te spelen. En Jozef, die dwaas, begon het verhaal zowaar zelf te geloven. Al die koude avonden in de stal ten spijt. Hij is tot op de dag van vandaag vol blijven houden dat hij niks te maken heeft gehad met de bevruchting. Met onze vriendschap is het nooit meer goedgekomen". En dus groeide haar zoon op als de zoon van God. En werden al zijn daden uitgelegd als daden van God. Dat deze status hem uiteindelijk fataal is geworden is iets dat Maria maar moeilijk kan verkroppen. Terwijl ze een traan wegpinkt zegt ze: "Het verliezen van je eigen zoon door iets wat je jezelf aanrekent is het ergste wat je kan overkomen. Daar kan geen pijn van nare roddels of geheime relaties tegenop". Op de vraag of ze het een volgende keer weer op deze manier zou doen antwoord ze: "Het was het jaar nul. Ik was lesbisch en ik wilde een kind. Het was niet alsof ik een keuze had, of wel? Dit was de enige manier".


Coctails 'n Crap
Illustratie: Marijn van der Waa

In de bus die tussen de terminal en de baggage claim area rijdt is het al duidelijk te merken. Er gaat iets spannends gebeuren in Rome de komende dagen. En jij mag er exclusief bij zijn. Want jij hebt VIP kaarten. Je wordt omringd door mensen met grote zonnebrillen, spijkerbroeken met daarop een net jasje en afgetrapte gympen. Dat is namelijk hip. En hip zijn wil je. Want het gaat dus wel om MTV. De uitreiking van de MTV Europe Awards om meer precies te zijn. Die zijn dit jaar in Rome. En alle zichzelf respecterende jonge muziekliefhebbers moeten daar natuurlijk bij zijn. Dus vliegen ze voor de gelegenheid naar Rome. Waar ze in de duurste hotels logeren en de avond ervoor zakendiners hebben met hun buitenlandse collega's. Uiteraard allemaal op kosten van de zaak.

Zo'n zakendiner stelt verder overigens weinig voor. Over werk wordt nauwelijks gesproken. Men wisselt voornamelijk vriendelijkheden uit. "Als ik jou een tip mag geven. Als je ooit naar India gaat moet je zorgen dat je daar een local kent. Die kan je dan op sleeptouw nemen. In mijn geval werkte dat uitstekend". Het gaat er meer om dat je elkaar eens gezien hebt, zodat toekomstig zaken doen mogelijk gemakkelijker wordt. Ondertussen worden hopen kwaliteitsvoer weggewerkt en vloeit de betere Italiaanse wijn rijkelijk. Want het ideaal is om het nuttige toch vooral met het aangename te combineren. Dat spreekt voor zich.

En dan is de grote dag gekomen. De dag van de MTV Awards. Voor vertrek bekijk je jezelf nog even in de spiegel van je veel te dure hotelkamer. Poserend in je spierwitte CK-boxershort kun je niet ontkennen dat je erg tevreden bent over wat je daar ziet. Alleen dat baardhaar. Dat mag nog wel wat bijgenipt worden. Met een schaar. Die zogenaamde weekendbaardjes blijken toch een stuk bewerkelijker dan hun naam doet vermoeden. Je hijst jezelf in een baggy spijkerbroek en trekt een witte blouse aan. Voilà, met minimale moeite ben je minstens net zo MTV-hip als de rest. Je spring in een taxi. Je poging om "fashionably late" te arriveren loopt door drukte op de weg volledig uit de hand. Tegen de tijd dat je er eindelijk bent is het diner al afgelopen. En moet je meteen aan de champagne. Gelukkig maar, dat je heel wat kunt hebben op dat gebied.

Tijdens de uitreiking van de Awards blijk je ergens achterin op een van die ongemakkelijke klapstoeltjes te zitten. Te ver weg van het podium om je werkelijk betrokken te voelen. En op een andere VIP tribune dan waar de echte sterren zitten. Op het podium ver beneden je komen in razend tempo onder andere Franz Ferdinand, The Hives, N.E.R.D., Ozzy Osbourne en Sarah Michelle Gellar voorbij. Aan geen van de sterren wordt echt veel aandacht besteed. Lichtelijk verveeld sms je wat vrienden. Om hun te laten weten dat je bij de uitreiking van de MTV Awards aanwezig bent. Voor je er erg in hebt is de Award show alweer voorbij. En heb je maar van de helft van de nominaties meegekregen wie er daadwerkelijk gewonnen heeft.

Maar waar het eigenlijk om gaat is natuurlijk de Super Exclusieve Afterparty waar je voor bent uitgenodigd. Daar gaan alle sterren na de show naartoe om nog even leuk een drankje te drinken. Wie weet kun je even kletsen met Gwen Stefani. Of misschien bestel je wel een drankje terwijl je naast Robert Smit van The Cure staat. In werkelijkheid echter doe je niks van dit alles. Die Super Exclusieve VIP party blijkt namelijk gewoon het voor iedereen toegankelijke feest na de show te zijn. In de 200 euro kostende kaartjes voor de show zit ook de toegang tot dit feest inbegrepen. Er is dan ook geen beroemdheid te zien. Die zitten allemaal op de echte exclusieve VIP feestjes die op uiterst geheime locaties worden gehouden. Jammer dat losers als jij daar niet voor worden uitgenodigd. Dus ga je maar voor de tweede ronde van het diner, drink je wat cocktails en praat je met wat mensen. Dan besluit je een taxi terug naar je hotel te nemen. Om 4 uur lig je in bed en de volgende dag neem je volledig gaar het vliegtuig terug naar huis. Eenmaal thuis kijk je naar de herhaling van de MTV Awards op televisie. Lekker in pyjama vanaf de bank. De MTV Awards zoals ze bedoeld zijn. Voor mensen zoals jij tenminste.

Over Kaas en Keuzes

Mensen noemen je een pathologisch twijfelaar. Maar dat lijkt jou ietwat overdreven. Je maakt gewoon graag weloverwogen keuzes. Liefst aan de hand van een net zo weloverwogen stappenplan.




Wil je kaas of pindakaas op je brood? Stilte. Voor de onoplettende bijstaander lijkt het alsof je niks doet. Of dat je, God verhoede het, twijfelt. Maar daarmee wordt het denkproces, dat je door moet alvorens tot een keuze te kunnen komen, onderschat. Een zeer belangrijke keuze bovendien. Want er is niks erger dan weten dat je de verkeerde beslissing hebt gemaakt, maar dat je daar niks meer aan kunt veranderen. Het is dus van levensbelang dat je van tevoren goed alle voors en tegens tegen elkaar afweegt. Want eenmaal gesmeerd, zul je die boterham ook op moeten eten. Dan is er geen weg meer terug. Inmiddels door schade en schande wijs geworden is er de afgelopen jaren een stappenplan ontwikkeld. Dit biedt uitkomst bij het maken van lastige keuzes.

Penetrante geur

Het keuzeproces begint met stap 1: het doen van een denkbeeldig vergelijkend smaakonderzoek. Dat gaat als volgt. Je stelt je de smaak, geur en structuur van beide boterhammen voor. Je vergelijkt deze met elkaar en probeert te determineren waar je meer zin in hebt. Soms kan dat al genoeg zijn en kun je de rest van het proces laten voor wat het is. Vaak zul je echter merken dat je maar een lichte voorkeur voor de ene of de andere boterham hebt. En dat deze niet genoeg is om zo?n belangrijke beslissing van af te laten hangen. Leek eerst die boterham met pindakaas nog het lekkerst, als hij eenmaal voor je ligt kun je plotseling veel meer zin hebben in die boterham met kaas. Dat kan komen doordat je de penetrante geur van de pindakaas had onderschat. Of omdat je iemand een boterham met kaas en tomaat ziet eten. En die mogelijkheid had je over het hoofd gezien.

Droge bek

Daarom kan het geen kwaad om ook bij een lichte voorkeur voor één van beide boterhammen toch de volgende stap nog in overweging te nemen. Stap 2 is namelijk het overdenken van de consequenties van iedere keuze. Je gaat een poging doen om te voorspellen wat er gebeurt nadat je je keuze hebt gemaakt. Op de korte termijn betekent een boterham met pindakaas namelijk per definitie een droge bek. Iets wat bij een boterham met kaas veel minder het geval zal zijn. De aanwezigheid van iets te drinken mag je dan best in je keuze meenemen.

Op de lange termijn is het raadzaam om na te denken over je mogelijke toekomstige voorkeuren. Wat als er nog maar één plakje kaas is? Verwacht je dat je na een boterham met kaas alleen nog maar meer zin hebt in nóg een boterham met kaas? Dan kun je er misschien maar beter helemaal niet aan beginnen. Dat leidt uiteindelijk alleen maar tot een teleurstelling. Verwacht je dat je na een boterham met kaas juist meer zin hebt in een boterham met pindakaas? In dat geval kan de boterham met kaas wel weer een goede optie zijn.

Tenslotte kun je er ook nog voor kiezen om sowieso eerst een boterham met pindakaas te nemen. Zodoende laat je alle opties voor een eventuele tweede boterham open. Hoe je deze laatste keuze maakt zegt trouwens veel over je persoonlijkheid. Risicovermijdende persoonlijkheden kiezen in deze omstandigheden waarschijnlijk voor de boterham met pindakaas. Onverschrokkenen zullen voor de boterham met kaas kiezen.

Complicaties

Als jouw keuze ook andere mensen beïnvloedt ontstaan er complicaties. In het geval dat er nog maar één plakje kaas is, kies je dan misschien wel voor pindakaas. Zodat het plakje kaas overblijft voor die ander. Of het kan er ook juist toe leiden dat je zelf het plakje kaas neemt. Om te voorkomen dat die ander het neemt. Aan jou de keuze. Maar de aanwezigheid van een ander kan ook juist verlichtend werken. Als die ander een heel uitgesproken voorkeur heeft kun je er voor kiezen om de keuze aan hem of haar over te laten. Wel zo gemakkelijk.

Verkeerde keuze

Mocht je ondanks dit stappenplan nou alsnog de verkeerde keuze maken, bedenk dan dat dit niet aan jou ligt. Door het stappenplan te doorlopen heb je alles gedaan wat binnen je mogelijkheden ligt. En als je stug volhoudt lukt het vast een keer om wél de juiste keuze te maken. En eet je die boterham van een bord in plaats van van een plankje. Terwijl je op een stoel zit in plaats van op de bank. Kijkend naar de tv in plaats van uit het raam. Net zoals je dat het liefste doet.


Ellis in Glamourland

"Ik had mijn zonnebril mee moeten nemen", zeg ik in mijn beste klagerige beroemdheidsimpressie, terwijl we over de rode loper lopen. "Tegen het flitsen van al die camera's. Dom dat ik daar niet aan gedacht heb".

Rode loper

Een vriend heeft kaartjes voor de galapremière van 'Ellis in Glamourland'. Een romantische komedie over een alleenstaande moeder (Linda de Mol) die na een cursus 'Hoe trouw ik een miljonair' moet kiezen tussen het grote geld of de ware liefde. We arriveren per bus bij de stadsschouwburg in Utrecht. Voor de ingang staan dranghekken. Er ligt zelfs een rode loper! Fotografen verdringen zich rondom de hekken om foto's te maken van alle BN-ers die, helemaal opgedoft, over de rode loper naar binnen lopen. Nadat we onze kaartjes hebben laten zien begeven ook wij ons over deze loper richting ingang. Het duurt even voordat we deze hebben bereikt. Na elke drie stappen die we zetten moeten we namelijk even stoppen. Dan willen de fotografen foto’s maken van het stel dat voor ons loopt. Nog even naar die camera lachen en nog even naar deze en drie stappen later herhaalt het ritueel zich. Wij mogen vervolgens wel gewoon doorlopen. Want hoe ik ook mijn best doe om eruit te zien alsof ik ook een of andere beroemdheid ben, toch vraagt niemand ons om even te poseren voor een foto.

Prijskaartje

Dan zijn we eindelijk binnen. Na het welkomstdrankje moet ik nog even snel naar de wc voordat de film begint. Als ik de deur opentrek en achterom nog wat tegen mijn vriend zeg, bots ik bijna tegen de grote ster van dit galafeest op. Joan Collins. Ze bekijkt me van top tot teen. Dan rukt ze het prijskaartje, dat nog aan mijn jurk zat zodat ik hem nog kon ruilen, eraf. Ze knijpt me vriendschappelijk in mijn bovenarm en verdwijnt weer. Ondertussen hoor ik de omroepstem steeds bozer roepen dat de film nu toch echt zo gaat beginnen en dat iedereen wordt verzocht om zich richting de zaal te begeven. Enigszins verward laat ik mijn wc-bezoek voor wat het is en volg ik de instructies op.

Weggezakt in een rode pluche stoel wachten we tot de film gaat beginnen. Ondertussen vertel ik mijn vriend over mijn vreemde ontmoeting op het toilet. Hij lijkt me maar half te geloven. Ik kan het hem niet kwalijk nemen. Ik kan het zelf immers maar amper geloven. Dan begint de film en vergeet ik het gebeurde.

Visitekaartje

Na de film drinken we nog een paar gratis drankjes en slurpen we een oestertje weg. "Zonder erop te kauwen", kan ik me nog van de vorige keer herinneren. Ik stel voor om een rondje te lopen. Om beroemdheden te spotten. Die zijn er immers volop. Ik verbaas me erover dat ze eigenlijk helemaal niks glamoureus doen. Ze staan maar wat te kletsen en te drinken. Een enkeling waagt een dansje. Maar daar heb je het ook wel mee gehad. En dan zie ik Collins weer. Ik stoot mijn vriend aan en als ze mij ook ziet komt ze meteen op ons afgesneld. Ze stopt me haar visitekaartje toe en zegt dat ik haar moet bellen als ik interesse heb in een gratis cursus 'Hoe trouw ik een beroemdheid' . "De reden dat ik jou die cursus graag wil geven", zegt ze "is dat ik op die manier kan bewijzen dat met behulp van mijn cursus, iedereen een beroemdheid kan scoren. Zelfs zo'n eenvoudig meisje als jij". Ik knipper met mijn ogen. Even weet ik niet wat ik moet zeggen. En tegen de tijd dat ik wil mompelen dat het heel genereus van haar is, maar dat me dat toch echt niks voor mij lijkt, heeft ze zich alweer omgedraaid.

Blanco agenda

Mijn vriend staat met open mond te kijken. Nu moet hij het wel geloven. Hij heeft het immers zelf gezien. We besluiten dat het hoog tijd is voor nog een drankje. Iets sterks. Terwijl ik in de rij sta mijmer ik over met welke beroemdheid ik straks dan zou willen trouwen. En dan ben ik aan de beurt. De barman houdt mijn blik net wat langer vast dan gebruikelijk. Van alle aanwezigen is hij de enige die ik persoonlijk ken. Ik krijg het warm van zijn blik en voel ik mijn knieën knikken. Heel in de verte hoor ik hem vragen wat ik volgend weekend doe. En terwijl ik Collins kaartje versnipper antwoord ik dat mijn agenda dan nog helemaal blanco is. Op de vraag of ik zin heb om met hem uit te gaan kan ik vervolgens alleen maar volmondig "ja" antwoorden.


Hanenkammen en krokodillentranen

Ach, zo gaat dat nu eenmaal met principes. Op papier lijken ze vaak zo mooi, en dan komt het echte leven ertussen. Een leven dat in werkelijkheid nog veel ingewikkelder is, dan we in die zorgeloze jaren dachten te begrijpen. Die dagen waarin we nog jong, idealistisch en rebels waren. Toen we nog dachten dat de wereld er was voor ons alleen.

Niets hadden we nodig, behalve de lucht in onze longen, een kleine rugzak met wat kleren op onze rug, een tandenborstel misschien. En zo nu en dan een douche.
We tourden door Australië en Indonesië. En overal werden we even hartelijk ontvangen.



We waren punks. Speelden in een punk band en waren op wereldtournee. We regelden alles zelf. Geen manager, geen dure hotels en geen limousines. Gewoon in ranzige hostels, op krakkemikkige podia en met de locale trein. Dat was onze manier. 'Do It Yourself (DIY)', noemden we dat. Het had allemaal te maken met je afzetten tegen de heersende orde en zelf de touwtjes in handen nemen.

Illusie van identiteit

Principes vonden we sowieso erg fijn in die tijd. Zo waren we bijvoorbeeld ook veganisten, dronken en rookten niet en behandelden vrouwen altijd met respect. We waren 'Straight Edge'.



Niet dat het leven daar zoveel leuker of gemakkelijker door werd. Maar het gaf ons wel de illusie van een identiteit, en daarmee de broodnodige houvast in een wereld die we niet begrepen. Dat nam echter niet weg dat we ons af en toe in wel hele rare bochten moesten wringen om de dingen die we deden voor onszelf goed te praten.

Krokodillen kwekerij

Zoals die keer dat we in Indonesië mee werden genomen naar een krokodillen kwekerij. Niet de meest logische plek voor een veganist, maar we waren ervan overtuigd dat ze die krokodillen kweekten om ze daarna weer terug te zetten in de natuur. Op die manier konden we er optimaal van genieten. En dat deden we dan ook. We waren tenslotte jong en rebels. En dan zijn krokodillen wel ongelofelijk gaaf. Hoe groter hoe beter. We waren dan ook lichtelijk teleurgesteld toen we hoorden dat de allergrootste krokodil zich verschool in een van de zwembaden, en waarschijnlijk pas tevoorschijn zou komen als hij gevoerd zou worden. En het was nog lang geen voedertijd.

Er zat dus maar een ding op. Wij moesten, in het kader van dit diervriendelijke project, een kip doneren. Zo hielpen we een goed doel, kregen we de grootste krokodil te zien en die kip, ach die zou er toch wel aangaan. Als wij het niet zouden doen, dan zou iemand anders het later doen.

Kakelende kip

En dus kwam een van de bewakers aandragen met een nog levende kip. Terwijl hij het hulpeloos fladderende dier aan z’n poten op zijn kop hield, pakte hij er een stok en een touw bij. Hij bond de uitgemergelde kip met beide poten stevig vast aan de stok. De kip deed nog een laatste poging om haar vreselijke lot te ontlopen, maar gaf dit al snel op. Ze liet het, met de vreemde gelatenheid die veel dieren in Azië eigen is, over zich heen komen. Toen ze goed stevig vastzat, zwaaide de bewaker de stok, met aan het uiteinde de zachtjes kakelende kip, in een soepele beweging over de omheining heen. De kip werd een paar keer - dip dip - met haar kop in het water gedipt. Tussendoor hapte ze naar adem en keek angstig om zich heen. Wachtend op het onvermijdelijke.

Eén hap

Tja, en daar stonden we dan met al onze principes. Geen enkel excuus hield stand bij het zien van de marteling van deze kip. Er was geen twijfel over mogelijk: Dit was vreselijk fout. Maar veel tijd om ons te schamen en te verkondigen dat we de kip toch wel een eerlijke kans hadden gegund, hadden we niet. Want toen gebeurde het.

Uit het water kwam een krokodil tevoorschijn, zoals we er nog nooit een gezien hadden. Het ging zo snel dat we ons achteraf pas realiseerden wat er precies gebeurd was. Een rimpeling in het water. Een enorm monster dat plotseling tevoorschijn schoot. Een open bek. Een gruwelijke rij tanden. Hij scheurde zonder omwegen op zijn doel af. Een hap. Een kauw. En hij verdween met kip en al weer in de donkere diepte van het zwembad. Toen we met onze ogen knipperden leek het alsof het nooit gebeurd was. Alleen het bungelende touwtje aan het uiteinde van de stok vertelde ons anders.

Terwijl we langzaam weer wat kleur in onze gezichten kregen, moesten we, ondanks de vreselijke marteling, toegeven dat het toch wel erg gaaf geweest was wat we daar te zien hadden gekregen. En dat geen enkel jongenshart zoveel geweld kan weerstaan. Zeker niet dat van een punkrocker.